Maszyna żakardowa jest urządzeniem stosowanym w krośnie tkackim do selektywnego podnoszenia i opuszczania nitek osnowy w bardzo dużej liczbie kombinacji. W praktyce oznacza to możliwość tworzenia skomplikowanych, tkanych obrazów i ornamentów, czyli tkanin o dużych, złożonych wzorach (wielkowzorzystych). W przeciwieństwie do prostych mechanizmów dobierających grupy nitek, żakard pozwala sterować nimi niemal "pojedynczo", dzięki czemu wzór nie musi się często powtarzać i może mieć duży raport.
Odpowiedź "wielkowzorzystych." jest więc właściwa, bo najlepiej opisuje efekt, do którego zaprojektowano ten mechanizm: uzyskanie bogatego desenia wynikającego ze sposobu przeplatania nitek (wzór tkany), a nie np. z nadruku.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi dystaktorami, bo odnoszą się do znanych wzorów tkanin, ale nie wymagają charakterystycznych możliwości żakardu:
- "w jodełkę." – efekt jodełki najczęściej wynika z odpowiedniego splotu (np. odmian splotu skośnego) i nie musi wymagać złożonego, żakardowego doboru nitek.
- "prążkowanych." – prążki (żebrowanie/linie) uzyskuje się często przez regularne zmiany splotu, barwy przędzy lub układu wątku i osnowy; mechanizm żakardowy nie jest do tego konieczny.
- "w kratę." – krata bywa tworzona przez zestawienie kolorów osnowy i wątku lub proste powtórzenia, więc również nie jest to najbardziej typowe zastosowanie żakardu.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać regułę: żakard = wzór tkany, złożony, wielkowzorzystość. Gdy w pytaniu pojawia się maszyna żakardowa, najczęściej chodzi o tkaniny dekoracyjne i desenie o dużym raporcie, a nie o podstawowe efekty splotowe.
