"Kruszywo naturalne" rozumie się jako materiał ziarnisty powstały w sposób naturalny i pozyskiwany ze złoża, a następnie co najwyżej sortowany lub płukany. Kluczową cechą w treści pytania jest brak obróbki mechanicznej w postaci kruszenia (rozdrabniania skały w kruszarkach). Tę cechę spełnia żwir: jest to kruszywo naturalne, które pochodzi z osadów (np. rzecznych, polodowcowych) i ma ziarna ukształtowane w procesach naturalnych.
Pozostałe nazwy odnoszą się typowo do kruszyw uzyskiwanych w wyniku kruszenia i przesiewania materiału skalnego, czyli do kruszyw łamanych:
- kliniec – kojarzony z materiałem kamiennym o ostrych krawędziach, stosowanym m.in. w warstwach konstrukcyjnych; powstaje przez mechaniczne łamanie.
- tłuczeń – kruszywo o większych uziarnieniach, powszechnie używane w podbudowach i innych warstwach; również jest efektem kruszenia skały.
- grys – kruszywo łamane o bardziej kontrolowanej frakcji, często stosowane w mieszankach mineralno-asfaltowych i powierzchniach; jego uzyskanie wymaga obróbki mechanicznej.
W praktyce na budowie dróg poprawne rozróżnienie jest ważne, bo kruszywa naturalne i łamane mogą różnić się kształtem ziaren, zagęszczalnością oraz zachowaniem w mieszankach. Najczęstsza pułapka egzaminacyjna polega na traktowaniu wszystkich wymienionych nazw jako "kamienia" bez analizy, czy materiał jest produktem kruszenia. W tym pytaniu decyduje właśnie sposób powstania: bez kruszenia → żwir.
