W aktualnym systemie klasyfikacji odpadów w Polsce podstawą jest katalog odpadów oraz ocena, czy dany odpad spełnia kryteria odpadu niebezpiecznego. O niebezpieczności nie decyduje jedna dowolnie wybrana cecha materiału, lecz stwierdzenie co najmniej jednej właściwości niebezpiecznej HP (zestaw HP1–HP15) określonej w przepisach UE.
Dlatego poprawne jest wskazanie: "wykazanie co najmniej jednej właściwości niebezpiecznej (HP1–HP15)". W praktyce oznacza to konieczność sprawdzenia m.in. składu i potencjalnych zagrożeń (np. zakaźność HP9, toksyczność HP6, ekotoksyczność HP14) oraz odpowiedniego oznaczenia odpadu jako niebezpiecznego (w katalogu często jako kod z gwiazdką).
Pozostałe propozycje są błędne, bo:
- "stopień rozdrobnienia odpadu" to parametr fizyczny ważny technologicznie (np. dla transportu, odzysku), ale nie jest formalnym kryterium uznania odpadu za niebezpieczny.
- "zawartość wody w odpadzie" wpływa np. na masę, sposób magazynowania czy możliwość odwadniania, jednak sama wilgotność nie przesądza o spełnieniu właściwości HP.
- "kod źródła powstania odpadu" jest elementem klasyfikacji w katalogu (dobór grupy i rodzaju odpadu), ale sam kod nie zastępuje oceny właściwości HP. Ten sam typ odpadu może mieć wariant niebezpieczny i inny niż niebezpieczny (tzw. pozycje "lustrzane"), co wymaga weryfikacji właściwości.
Na egzaminie warto zapamiętać: kod odpadu dobiera się od źródła powstania, a status "niebezpieczny" potwierdza się przez właściwości HP, nie przez parametry typu rozdrobnienie czy wilgotność.
