Określanie kształtu twarzy (np. owalna, okrągła, kwadratowa, trójkątna) opiera się na ocenie proporcji i szerokości w obrębie trzech głównych obszarów. Dlatego jako kluczowe przyjmuje się strefy: czoła (górna część), policzków (środek twarzy, zwykle w okolicy kości jarzmowych) oraz podbródka (dolna część twarzy, powiązana z linią żuchwy).
Takie podejście jest praktyczne, ponieważ pozwala ocenić, czy twarz rozszerza się ku górze, ku dołowi, czy ma najszerszą część w środkowej strefie. Na tej podstawie kosmetyczka lub wizażystka dobiera techniki korekcyjne: gdzie dodać światła, gdzie zastosować cień, jak poprowadzić róż, bronzer czy rozświetlacz, by optycznie przybliżyć twarz do owalu.
- "podbródka, czoła i oczu" – zawiera oczy, które są cechą szczegółową (element rysów), a nie strefą geometrycznej analizy kształtu. To częsty błąd wynikający z kojarzenia oceny urody z oczami.
- "czoła, ust i policzków" – usta, podobnie jak oczy, są ważne w projektowaniu makijażu, ale nie służą do klasyfikacji kształtu twarzy jako całości. Zastępują tu prawidłową dolną strefę.
- "czoła, ust i oczu" – obejmuje wyłącznie elementy rysów i pomija analizę dolnej strefy (podbródek/żuchwa) oraz środkowej w ujęciu proporcji, co uniemożliwia rzetelną ocenę kształtu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj schemat "góra–środek–dół" twarzy: czoło, policzki, podbródek. Jeśli w odpowiedzi pojawiają się "oczy" lub "usta", zwykle dotyczy to doboru akcentów w makijażu, a nie samej klasyfikacji kształtu twarzy.
