Zysk energetyczny anteny (często podawany w dBi) opisuje, jak skutecznie antena "koncentruje" promieniowanie w określonym kierunku w porównaniu do anteny odniesienia. Im większy zysk, tym (przy tym samym nadajniku) większa efektywna moc promieniowana w wybranym kierunku oraz większa czułość odbioru z tego kierunku. W praktyce przekłada się to na możliwość realizacji łączy na większe odległości, szczególnie w konfiguracji punkt–punkt.
Dlaczego poprawna jest antena paraboliczna?
Antena paraboliczna wykorzystuje czaszę (reflektor) do skupienia fal elektromagnetycznych. Skupienie energii w wąskiej wiązce oznacza bardzo dużą kierunkowość, a to zwykle daje najwyższy zysk spośród typowych konstrukcji spotykanych w teleinformatyce przy łączach dalekiego zasięgu (radiolinie). Dlatego do połączeń na duże odległości najczęściej dobiera się anteny paraboliczne lub inne wysoko kierunkowe (np. czaszowe).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Izotropowa – to idealny, teoretyczny model promiennika, który promieniuje jednakowo we wszystkich kierunkach. Służy jako punkt odniesienia (0 dBi), a nie jako realna antena o dużym zysku.
- Dipolowa – dipol ma stosunkowo mały zysk i dookólną (w płaszczyźnie) charakterystykę promieniowania. Jest dobry do pokrycia obszaru dookoła, ale nie daje tak dużego "skupienia" energii jak paraboliczna.
- Mikropaskowa – anteny mikropaskowe są często płaskie i wygodne konstrukcyjnie (np. w urządzeniach), ale pojedynczy element zwykle nie zapewnia bardzo dużego zysku. Wysoki zysk uzyskuje się dopiero w układach wieloelementowych, które nadal typowo ustępują czaszom w łączach dalekiego zasięgu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "największy zysk" i "duża odległość", szukaj anten kierunkowych o dużej aperturze (parabolicznych). Anteny dookólne (np. dipol) zwykle wybiera się do pokrycia obszaru, a nie do dalekich łączy punkt–punkt.
