Cecha probiercza jest urzędowym oznaczeniem potwierdzającym rodzaj metalu szlachetnego oraz próbę (czyli zawartość metalu szlachetnego w stopie) wyrobu jubilerskiego. Z punktu widzenia praktyki złotnika-jubilera kluczowe jest rozumienie, że cechowanie nie jest "dowolnym znakowaniem", lecz skutkiem badania i klasyfikacji wyrobu według ustalonej próby.
Dlatego urząd probierczy nie powinien ocechować pierścionka cechą, która nie odpowiada rzeczywistym ustaleniom: przykładowo cechą przewidzianą dla innego metalu (np. cecha właściwa dla srebra użyta do wyrobu złotego) albo cechą dla innej próby niż wynikająca z badania. Taka niezgodność byłaby szczególnie istotna w obrocie, ponieważ klient, sprzedawca i serwis (naprawa, powiększanie, lutowanie) opierają się na informacji o próbie i rodzaju stopu.
Typowe pułapki egzaminacyjne w tego typu zadaniach polegają na tym, że odpowiedzi zawierają cechy "podobne" graficznie lub kojarzone z metalami szlachetnymi ogólnie. Jednak poprawne rozumowanie powinno być następujące:
- urząd stosuje cechę właściwą dla konkretnego metalu;
- urząd stosuje cechę właściwą dla konkretnej próby potwierdzonej badaniem;
- nie stosuje oznaczeń, które dawałyby fałszywą informację o składzie lub wartości.
Odpowiedzi błędne w takim pytaniu zwykle reprezentują: (1) pomylenie metalu (złoto/srebro/platyna/pallad), (2) pomylenie próby w ramach tego samego metalu, (3) wskazanie oznaczenia, które nie jest właściwą cechą probierczą dla danego przypadku. Wybór poprawnej opcji wymaga więc znajomości wzorów cech i zasad ich przyporządkowania do metalu oraz próby.
