W analizie kształtu głowy (ważnej w konsultacji fryzjerskiej) rozpoznaje się, czy występują spłaszczenia i wybrzuszenia w konkretnych okolicach: czołowej, ciemieniowej, wierzchołkowej oraz potylicznej. Na rysunku należy ocenić dwa elementy jednocześnie: gdzie profil jest "wypchnięty" (wybrzuszenie) i gdzie obrys jest "ścięty" (spłaszczenie).
Odpowiedź "Wybrzuszenie ciemieniowe i spłaszczony tył głowy." jest poprawna, bo łączy charakterystyczny układ: większa wypukłość w części ciemieniowej oraz mniej zaokrąglona, spłaszczona potylica. Taka kombinacja ma praktyczne znaczenie: fryzjer zwykle dąży do optycznego wyrównania proporcji przez odpowiednie rozmieszczenie objętości (np. podniesienie lub odjęcie ciężaru w wybranych strefach), dobór graduacji i kierunek modelowania.
Odpowiedź "Spłaszczenie wierzchołka i wybrzuszenie części czołowej." jest błędna, bo przenosi wybrzuszenie na przód głowy (czoło), a spłaszczenie na wierzchołek. To inna konfiguracja niż ta przedstawiona na rysunku i prowadziłaby do innych decyzji w projektowaniu fryzury (np. inaczej buduje się objętość w strefie frontu).
Odpowiedź "Spłaszczenie potyliczne i wybrzuszenie wierzchołka głowy." jest myląca, ponieważ miesza nazwy okolic: potylica (tył) i wierzchołek (szczyt). Przy tym rysunek wskazuje wybrzuszenie w okolicy ciemieniowej, a nie wierzchołkowej, więc opis nie zgadza się topograficznie.
Odpowiedź "Wybrzuszenie czoła i części ciemieniowej oraz spłaszczony tył głowy." jest niepoprawna, bo dodaje dodatkową cechę (wybrzuszenie czoła), której rysunek nie musi przedstawiać. W testach tego typu częstym błędem jest wybór opcji "najbardziej rozbudowanej", choć zawiera ona element nadmiarowy.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz odpowiedź, nazwij w myślach ujęcie rysunku (skąd patrzymy) i zaznacz mentalnie dwie strefy: gdzie linia obrysu jest najbardziej wypukła oraz gdzie jest najbardziej spłaszczona. Dopiero potem dopasuj nazwy okolic do opisu.
