W kompozycji krajobrazowej "romantyczny charakter" kojarzy się z malowniczością, miękką linią, pewną nieregularnością i wrażeniem lekkości. Przy zbiornikach wodnych efekt ten szczególnie wzmacniają drzewa o pokroju płaczącym (zwisające pędy, opadająca korona), ponieważ:
- tworzą charakterystyczną, nastrojową sylwetę odbijającą się w lustrze wody,
- "zmiękczają" linię brzegu i budują klimat zadumy,
- czytelnie odróżniają się od form geometrycznych, które zwykle kojarzą się z porządkiem formalnym.
Dlatego rekomendowana jest forma drzewa, która na rysunku przedstawia koronę z wyraźnie zwisającymi pędami i opadającym zarysem. Jest to typowy środek wyrazu w założeniach o nastroju romantycznym, zwłaszcza w sąsiedztwie wody.
Pozostałe formy (np. o koronie kolumnowej, kulistej lub regularnie stożkowej) mogą być wartościowe kompozycyjnie, ale zwykle budują inny przekaz: porządek, rytm, reprezentacyjność, formalność. W kontekście pytania nie są pierwszym wyborem do podkreślenia romantycznego klimatu przy zbiorniku, bo ich linia jest bardziej zdyscyplinowana i mniej "malarska".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się klimat "romantyczny", szukaj cech takich jak płaczący pokrój, miękka linia, asymetria i malowniczość; gdy pojawia się "formalny" lub "reprezentacyjny" – częściej pasują formy regularne i geometryczne.
