KWALIFIKACJA GIW3 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 36.
Którą formę stabilizacji i zabezpieczenia terenów osuwiskowych przestawiono na rysunku?
Ilustracja przedstawia schematyczny rysunek techniczny dotyczący stabilizacji i zabezpieczenia terenów osuwiskowych, co jest
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Przypora dociążająca stabilizuje osuwisko przez zwiększenie obciążenia u podnóża skarpy i przeciwdziałanie zsuwowi mas gruntu. Przypora filtracyjna koncentruje się na odprowadzeniu wody, a gabiony i siatka TECCO to głównie zabezpieczenia powierzchniowe/okładzinowe o innym mechanizmie działania.

Pełne wyjaśnienie:

W stabilizacji terenów osuwiskowych istotne jest, jaki mechanizm ma ograniczyć ruch mas ziemnych. Przypora dociążająca (zwykle nasyp, berm, klin dociążający u podnóża skarpy) działa przez zwiększenie sił przeciwdziałających poślizgowi: dociąża dolną część zbocza, zmniejsza możliwość "wyparcia" materiału u podnóża i podnosi ogólny współczynnik stateczności.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • Przypora filtracyjna – jej główną funkcją jest filtracja i drenaż, czyli obniżenie ciśnienia wody w gruncie i ograniczenie zawodnienia. To inny typ oddziaływania niż czyste dociążenie; często zawiera warstwy filtracyjne, dreny lub materiał o dużej przepuszczalności.
  • Zabezpieczenie stoku gabionami – gabiony to konstrukcje z koszy siatkowych wypełnionych kamieniem, stosowane m.in. jako umocnienia, mury oporowe czy zabezpieczenia przeciwerozyjne. Mogą pełnić rolę oporową, ale "zabezpieczenie stoku gabionami" wskazuje na rozwiązanie okładzinowo-oporowe, a nie klasyczną przyporę dociążającą rozumianą jako masywny klin/nasyp stabilizujący.
  • Zabezpieczenie stoku siatką TECCO – tego typu siatki służą przede wszystkim do powierzchniowego zabezpieczenia przed obrywami, odspajaniem i erozją oraz do utrzymania drobniejszych fragmentów na miejscu. Nie zastępują konstrukcji dociążającej, gdy problemem jest głęboki poślizg osuwiskowy.

W praktyce w górnictwie odkrywkowym dobór metody zależy od przyczyny niestateczności: gdy krytyczne są warunki wodne, priorytetem bywa drenaż; gdy decyduje geometria i brak oporu u podnóża, stosuje się dociążenie (przypory, bermy) lub przebudowę skarp. Na egzaminie warto kojarzyć: dociążenie = zwiększenie masy/oporów u podnóża, a filtracja/drenaż = redukcja parcia wody.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Przypora dociążająca to nasyp lub klin materiału u podnóża skarpy, który zwiększa obciążenie i opór przeciw zsuwowi mas gruntu. Jej celem jest podniesienie stateczności skarpy przez "dociśnięcie" strefy poślizgu i ograniczenie deformacji.
Dociążenie zwiększa siły normalne i opór na potencjalnej powierzchni poślizgu, a także przeciwdziała wyparciu materiału u podstawy skarpy. W efekcie zmniejsza się prawdopodobieństwo przemieszczeń i rozwinięcia się osuwiska, szczególnie przy poślizgach głębszych.
Przypora filtracyjna jest ukierunkowana na odwodnienie: obniża ciśnienie wody w gruncie i ułatwia jej odpływ przez warstwy filtracyjne/dreny. Przypora dociążająca działa głównie przez masę i docisk, czyli mechaniczne zwiększenie oporu skarpy.
Gabiony stosuje się m.in. do umocnień przeciwerozyjnych, budowy murów oporowych, stabilizacji powierzchni i kształtowania skarp, gdy potrzebna jest przepuszczalna konstrukcja z kamienia. Przy osuwiskach głębokich same gabiony często nie wystarczą bez dociążenia lub odwodnienia.
Nie w tym samym sensie. Siatki wysokowytrzymałe służą głównie do zabezpieczenia powierzchni (obrywy, odspajanie, erozja) i utrzymania luźnych fragmentów. Przypora (dociążająca) oddziałuje na stateczność całej bryły gruntu, zwłaszcza przy poślizgach głębokich.
Najczęściej wygląda jak masywny klin/nasyp przy stopie skarpy (u dołu), poszerzający podstawę i "dociskający" zbocze. Nie przypomina cienkiej okładziny ani samej siatki na powierzchni; zwykle ma wyraźny przekrój ziemny lub kamienny o znacznej objętości.
Najczęściej myli się rozwiązania o podobnym wyglądzie (gabiony vs element masywny), albo wybiera opcję po nazwie (filtracyjna) bez analizy funkcji. Błędem jest też zakładanie, że siatka rozwiązuje problem głębokiego poślizgu, gdy w praktyce to głównie zabezpieczenie powierzchniowe.
Woda w gruncie zwiększa ciśnienie porowe i zmniejsza efektywną wytrzymałość na ścinanie, przez co spada stateczność skarpy. Dlatego rozwiązania filtracyjne/drenażowe często są kluczowe jako uzupełnienie innych metod (np. dociążenia), szczególnie po opadach lub przy wysokim poziomie wód.
W praktyce spotyka się m.in. przebudowę geometrii skarp (zmiana nachylenia, bermy), dociążenie u podnóża (przypory), odwodnienie (dreny, rowy), konstrukcje oporowe oraz zabezpieczenia powierzchniowe (siatki, umocnienia). Dobór zależy od przyczyny niestateczności.
Warto zebrać zestaw typowych przekrojów i zdjęć: przypora dociążająca, drenaż, gabiony, siatki. Ucz się "po funkcji": co zwiększa opór (masa/klin), co odprowadza wodę (filtr/drenaż), a co chroni powierzchnię (okładziny/siatki). To ułatwia rozpoznanie nawet przy uproszczonych rysunkach.
info

Około 54% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Eksperci podkreślają: "Przypora dociążająca stabilizuje osuwisko przez zwiększenie obciążenia u podnóża skarpy i przeciwdziałanie zsuwowi mas gruntu."

Źródła:

  • PN-EN 1997-1: Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne – Część 1: Zasady ogólne (PKN, wydanie zależne od aktualnej wersji)
  • PN-EN 1997-2: Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne – Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego (PKN, wydanie zależne od aktualnej wersji)

Materiały:

  • Podręczniki z geotechniki i mechaniki gruntów (rozdziały o stateczności skarp)
  • Materiały dydaktyczne z przedmiotów: geotechnika w górnictwie odkrywkowym, ochrona i utrzymanie skarp
  • Normy/procedury projektowania geotechnicznego (Eurokod 7) – ogólne zasady oceny stateczności

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego