KWALIFIKACJA SPL5 - CZERWIEC 2018 (test 2)

PYTANIE NR 9.
Która formuła INCOTERMS 2010 nakłada na sprzedającego obowiązek dostarczenia towaru na statek w porcie załadunku, zawarcia umowy przewozu morskiego oraz poniesienia kosztów dostarczenia towaru do portu przeznaczenia?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Reguła CFR wymaga od sprzedającego dostarczenia towaru na statek w porcie załadunku oraz zawarcia i opłacenia umowy przewozu morskiego do portu przeznaczenia.
FOB nie obejmuje kosztu frachtu do portu przeznaczenia, FCA dotyczy przewozu do przewoźnika (często multimodalnie), a EXW nakłada minimalne obowiązki na sprzedającego.

Pełne wyjaśnienie:

W regułach Incoterms kluczowe jest rozdzielenie obowiązków organizacyjnych, kosztów i ryzyka. Pytanie opisuje sytuację, w której sprzedający:

  • dostarcza towar na statek w porcie załadunku,
  • zawiera umowę przewozu morskiego,
  • ponosi koszty dostarczenia towaru do portu przeznaczenia (czyli opłaca fracht).

Taki zestaw obowiązków odpowiada regule CFR (Cost and Freight). W CFR sprzedający organizuje i opłaca transport morski do wskazanego portu przeznaczenia, ale ryzyko utraty lub uszkodzenia przechodzi na kupującego w momencie, gdy towar zostanie załadowany na statek w porcie załadunku. Dlatego w praktyce kupujący powinien rozważyć ubezpieczenie ładunku od tej chwili.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • FCA (Free Carrier) – dostawa następuje do przewoźnika (lub innej wskazanej osoby) w uzgodnionym miejscu. Nie jest to reguła "na statek w porcie załadunku" ani nie zakłada z definicji, że sprzedający zawiera umowę przewozu morskiego do portu przeznaczenia.
  • FOB (Free On Board) – sprzedający dostarcza towar na statek w porcie załadunku, ale nie ma obowiązku opłacenia frachtu do portu przeznaczenia. To kluczowa różnica względem CFR.
  • EXW (Ex Works) – sprzedający jedynie udostępnia towar w swoim zakładzie/magazynie; nie organizuje głównego przewozu i nie dostarcza towaru na statek.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "koszt frachtu do portu przeznaczenia", najczęściej chodzi o CFR (bez ubezpieczenia) albo CIF (z ubezpieczeniem). Gdy jest "na statek, ale bez frachtu" – to zwykle FOB.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
CFR (Cost and Freight) oznacza, że sprzedający organizuje i opłaca przewóz morski do wskazanego portu przeznaczenia, ale ryzyko przechodzi na kupującego już w porcie załadunku po umieszczeniu towaru na statku.
W CFR rozdziela się koszty i ryzyko: koszty transportu do portu przeznaczenia ponosi sprzedający, natomiast ryzyko utraty/uszkodzenia przechodzi na kupującego w chwili załadunku na statek. To częsty "haczyk" na egzaminie.
Sprzedający w CFR:
  • dostarcza towar na statek w porcie załadunku,
  • zawiera umowę przewozu morskiego,
  • opłaca fracht do portu przeznaczenia,
  • przekazuje dokumenty wymagane w transakcji.
W FOB sprzedający dostarcza towar na statek w porcie załadunku, ale to kupujący organizuje i opłaca fracht morski. W CFR sprzedający opłaca fracht do portu przeznaczenia. W obu ryzyko zwykle przechodzi przy załadunku na statek.
Nie. CFR nie nakłada na sprzedającego obowiązku ubezpieczenia transportu. Jeśli strony chcą, aby sprzedający zapewnił ubezpieczenie, typowo wybiera się regułę CIF. W CFR kupujący powinien zadbać o ubezpieczenie od momentu przejścia ryzyka.
CFR stosuje się dla transportu morskiego i śródlądowego, gdy dostawa ma miejsce "na statek" w porcie załadunku. CPT częściej pasuje do przewozów multimodalnych (np. kontener, różne gałęzie transportu). Dobór zależy od miejsca dostawy i sposobu transportu.
Szukaj jednocześnie trzech elementów: na statek w porcie załadunku, sprzedający zawiera umowę przewozu morskiego oraz sprzedający opłaca koszty do portu przeznaczenia. Taki zestaw zwykle wskazuje na CFR.
Tak, jeśli strony umowy wyraźnie wskażą, że stosują Incoterms 2010. W praktyce można spotkać kontrakty oparte na starszej wersji, dlatego na egzaminie warto rozumieć zarówno 2010, jak i 2020 oraz ich nazewnictwo.
Najczęściej pojawiają się morskie dokumenty przewozowe (np. konosament lub inny dokument wymagany przez strony), faktura handlowa oraz dokumenty towarzyszące ładunkowi. Szczegółowy zestaw zależy od kontraktu, towaru i wymagań celnych.
Najczęstsze błędy to: mylenie CFR z CIF (dopisywanie ubezpieczenia), wybór FOB mimo wskazanego "kosztu do portu przeznaczenia", oraz błędne założenie, że ryzyko przechodzi dopiero w porcie przeznaczenia, bo tam kończą się koszty sprzedającego.
info

Statystycznie 47% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Według specjalistów z branży: "Reguła CFR wymaga od sprzedającego dostarczenia towaru na statek w porcie załadunku oraz zawarcia i opłacenia umowy przewozu morskiego do portu przeznaczenia."

Źródła:

  • International Chamber of Commerce (ICC), Incoterms® 2010 (publikacja ICC – reguła CFR, obowiązki stron i punkt przejścia ryzyka), wersja książkowa
  • International Chamber of Commerce (ICC), Incoterms® 2020 (publikacja ICC – reguła CFR, obowiązki stron i punkt przejścia ryzyka), wersja książkowa

Materiały:

  • Publikacje ICC dotyczące Incoterms 2010 oraz Incoterms 2020 (tabele obowiązków stron)
  • Materiały dydaktyczne z organizacji transportu morskiego w spedycji
  • Ćwiczenia porównawcze reguł FOB/CFR/CIF na przykładach transakcji

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego