W regułach Incoterms kluczowe jest rozdzielenie obowiązków organizacyjnych, kosztów i ryzyka. Pytanie opisuje sytuację, w której sprzedający:
- dostarcza towar na statek w porcie załadunku,
- zawiera umowę przewozu morskiego,
- ponosi koszty dostarczenia towaru do portu przeznaczenia (czyli opłaca fracht).
Taki zestaw obowiązków odpowiada regule CFR (Cost and Freight). W CFR sprzedający organizuje i opłaca transport morski do wskazanego portu przeznaczenia, ale ryzyko utraty lub uszkodzenia przechodzi na kupującego w momencie, gdy towar zostanie załadowany na statek w porcie załadunku. Dlatego w praktyce kupujący powinien rozważyć ubezpieczenie ładunku od tej chwili.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- FCA (Free Carrier) – dostawa następuje do przewoźnika (lub innej wskazanej osoby) w uzgodnionym miejscu. Nie jest to reguła "na statek w porcie załadunku" ani nie zakłada z definicji, że sprzedający zawiera umowę przewozu morskiego do portu przeznaczenia.
- FOB (Free On Board) – sprzedający dostarcza towar na statek w porcie załadunku, ale nie ma obowiązku opłacenia frachtu do portu przeznaczenia. To kluczowa różnica względem CFR.
- EXW (Ex Works) – sprzedający jedynie udostępnia towar w swoim zakładzie/magazynie; nie organizuje głównego przewozu i nie dostarcza towaru na statek.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "koszt frachtu do portu przeznaczenia", najczęściej chodzi o CFR (bez ubezpieczenia) albo CIF (z ubezpieczeniem). Gdy jest "na statek, ale bez frachtu" – to zwykle FOB.