W przedstawionym szczeblu LAD widać klasyczny wzorzec samopodtrzymania (latch). Dwa styki NO %I0.0 i %I0.1 w szeregu tworzą warunek "startu" (inicjacji ustawienia). Równolegle do tej gałęzi znajduje się styk NO %Q0.2, czyli styk własny wyjścia. Gdy cewka %Q0.2 zostanie wysterowana, styk %Q0.2 zamyka się i przejmuje podtrzymanie zasilania szczebla – dlatego wyjście pozostaje aktywne nawet wtedy, gdy sygnał inicjujący (%I0.0 lub %I0.1) zaniknie.
Dodatkowy styk NO %I0.5 umieszczony w szeregu za węzłem zbiegu gałęzi działa jak warunek brzegowy (enable) oraz praktyczny element resetu: gdy %I0.5 przestanie być aktywne, cały szczebel zostaje przerwany i cewka %Q0.2 opada, a razem z nią opada też styk własny %Q0.2. Taki układ odpowiada logice: (%I0.0 AND %I0.1 OR %Q0.2) AND %I0.5, czyli podtrzymanie z warunkiem kasowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Funkcja logiczna AND" opisuje czysto kombinacyjne zachowanie bez pamięci. Tutaj występuje sprzężenie zwrotne przez styk %Q0.2, więc po krótkim spełnieniu warunku startu stan może się utrzymać.
- "Funkcja logiczna OR" sugeruje, że dowolne wejście bezpośrednio załącza wyjście. W tym szczeblu wejścia %I0.0 i %I0.1 są w szeregu (nie "dowolne"), a gałąź równoległa nie jest dodatkowym wejściem, tylko stykiem własnym wyjścia służącym do pamiętania stanu.
- "Wyłącznik chwilowy" oznaczałby, że wyjście działa tylko podczas trzymania przycisku i gaśnie natychmiast po puszczeniu. W samopodtrzymaniu jest odwrotnie: krótki impuls może ustawić stan na dłużej, aż do spełnienia warunku resetu (np. rozwarcie %I0.5).
W praktyce to jeden z najczęściej spotykanych schematów w automatyce: START ustawia pracę urządzenia, a STOP lub zabezpieczenie (tu reprezentowane przez warunek %I0.5) ją przerywa.
