Kaszerowanie to operacja introligatorska polegająca na połączeniu (najczęściej przy użyciu kleju) zadrukowanego arkusza/okleiny z grubszym podłożem, zwykle tekturą. W przypadku obwoluty przeznaczonej do kaszerowania papier ma przede wszystkim:
- przenieść informację i warstwę estetyczną (zadruk, ewentualne uszlachetnienia),
- dobrze dopasować się do krawędzi i naroży (łatwe formowanie na zagięciach),
- zapewnić stabilne sklejenie bez odspajania i bez nadmiernych naprężeń.
Z tego powodu nie dąży się do bardzo dużej gramatury. Nadmiernie gruby papier (np. 250–450 g/m2) jest sztywny, gorzej się "układa", trudniej go zawinąć na krawędzie i zwiększa ryzyko typowych wad: niedoklejeń na rantach, pękania warstwy farby/folii na przegięciach oraz problemów z równomiernym przyleganiem.
Gramatura 90 g/m2 jest charakterystyczna dla papierów, które w roli okleiny są wystarczająco wytrzymałe do manipulacji w introligatorni, a jednocześnie na tyle elastyczne, by poprawnie przejść etap kaszerowania i formowania na tekturze.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują w tym kontekście?
- 250 g/m2 – to poziom często kojarzony z kartonem na okładki miękkie, ale do kaszerowania jest zwykle zbyt sztywny jako okleina; utrudnia zawijanie i zwiększa ryzyko wad na krawędziach.
- 350 g/m2 – jeszcze bardziej zbliżone do kartonu; w kaszerowaniu ciężar i sztywność powinny wynikać z tektury, nie z okleiny.
- 450 g/m2 – bardzo grube podłoże, typowe raczej dla sztywnych kartonów; jako okleina jest technologicznie niekorzystne i zwykle niepotrzebne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się kaszerowanie, myśl o tym, że "nośnikiem sztywności" jest tektura, a papier ma się przede wszystkim dobrze przykleić i uformować. To często kieruje wybór w stronę niższych gramatur.
