Prądnica synchroniczna z biegunami utajonymi ma zwykle wirnik cylindryczny (gładki), w którym uzwojenie wzbudzenia jest "schowane" w żłobkach wirnika. Taka konstrukcja jest typowa m.in. dla turboalternatorów napędzanych turbiną, gdzie liczą się duża wytrzymałość mechaniczna i praca przy wysokich prędkościach.
Z tego powodu w praktyce opisuje się ją przede wszystkim danymi elektrycznymi i ruchowymi związanymi z pracą synchroniczną i wzbudzeniem:
- napięcie i prąd (wartości znamionowe wyjścia prądnicy),
- częstotliwość (wynikająca z pracy synchronicznej z siecią/układem),
- prędkość obrotowa (związana z częstotliwością i liczbą biegunów),
- prąd wzbudzenia (parametr układu wzbudzenia wpływający na napięcie i moc bierną).
Dlatego poprawny jest zestaw: prąd, napięcie, częstotliwość, prąd wzbudzenia, prędkość obrotowa.
Pozostałe, błędne grupy danych zwykle wynikają z typowych pomyłek:
- Podawanie danych stricte konstrukcyjnych (np. związanych z biegunami jawnymi, geometrią wirnika, "liczbą biegunów" jako główną cechą) nie odpowiada temu, jak standardowo opisuje się pracę prądnicy w zadaniach eksploatacyjnych.
- Mieszanie parametrów obwodu stojana z parametrami mechaniki lub transformatorów (np. przekładnia, napięcia po stronie pierwotnej/wtórnej) jest nieadekwatne do maszyny synchronicznej.
- Pomijanie prądu wzbudzenia prowadzi do błędnego obrazu maszyny synchronicznej, bo wzbudzenie jest kluczowe dla regulacji napięcia i charakteru pracy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się prądnica synchroniczna, szukaj zestawu, który obejmuje U, I, f oraz element charakterystyczny dla synchronicznej maszyny wzbudzanej prądem stałym, czyli prąd wzbudzenia (i często także prędkość).
