Śpiączka ketonowa, czyli ciężka postać kwasicy ketonowej (DKA), jest stanem zagrożenia życia typowym szczególnie dla osób z cukrzycą typu 1. Jej istotą jest niedobór insuliny, przez co organizm nie może skutecznie wykorzystać glukozy i zaczyna nasilać rozpad tłuszczów. Skutkiem jest powstawanie ciał ketonowych i kwasica metaboliczna.
Jednocześnie wysoka glikemia powoduje poliurię osmotyczną (częste i obfite oddawanie moczu), co prowadzi do znacznej utraty płynów. Z tego wynikają kluczowe objawy: suchość jamy ustnej i błon śluzowych oraz hipotensja (spadek ciśnienia tętniczego). W zaawansowanym stanie mogą pojawić się zaburzenia świadomości, a nawet utrata przytomności.
Najbardziej "rozpoznawalnym" sygnałem DKA jest zapach acetonu z ust (owocowy zapach), a także często opisywany oddech Kussmaula (głęboki i przyspieszony), który jest próbą kompensacji kwasicy.
Odpowiedź "Utrata przytomności, niskie ciśnienie tętnicze krwi, suchość jamy ustnej, zapach acetonu z ust." pasuje do DKA, bo łączy cechy odwodnienia (suchość, hipotensja) z cechą ketonemii (aceton) oraz ciężkim zaburzeniem świadomości.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ mieszają objawy charakterystyczne raczej dla hipoglikemii (np. uczucie głodu, zlewne poty) albo zawierają elementy nietypowe dla DKA (np. wysokie ciśnienie tętnicze). W praktyce opiekuńczej najważniejsze jest niezwłoczne potraktowanie podejrzenia DKA jako stanu nagłego: wezwanie pomocy medycznej (112), zapewnienie bezpieczeństwa, obserwacja oddechu i krążenia oraz przygotowanie informacji o leczeniu insuliną i pomiarach glikemii.
