Budka lęgowa to niewielki obiekt małej architektury o funkcji przyrodniczej: ma zapewnić ptakom bezpieczne miejsce do gniazdowania, osłonięte od deszczu i wiatru oraz możliwie stabilne termicznie. Z tego powodu w praktyce stosuje się przede wszystkim drewno (np. deski), a w konstrukcjach plecionkowych także wiklinę. Są to materiały lekkie, łatwe w obróbce i montażu, pozwalające wykonać ścianki, daszek i otwór wlotowy bez skomplikowanych technologii.
Odpowiedź "Wiklinę, drewno." jest właściwa, ponieważ odpowiada charakterowi obiektu: budka ma być prosta, możliwa do zawieszenia na drzewie lub słupie i wykonana z materiału, który nie tworzy "zimnej", ciężkiej bryły. Drewno dobrze sprawdza się jako materiał konstrukcyjny, a wiklina może być używana w formie plecionki lub elementów osłonowych (w zależności od projektu).
Pozostałe propozycje są nietrafne, bo odnoszą się do innych zastosowań budowlanych:
- "Beton, cegłę, pręty zbrojeniowe." to zestaw typowy dla konstrukcji żelbetowych i murowanych. Dla budki lęgowej byłby niepraktyczny (zbyt ciężki do montażu i niewłaściwy użytkowo).
- "Piasek, żwir, kamienie." to kruszywa używane m.in. do podsypek, podbudów i robót ziemnych. Nie stanowią sensownego materiału na ścianki i daszek budki.
- "Trylinkę, kostkę betonową, płyty kamienne." stosuje się głównie na nawierzchnie (ciągi piesze, place). To materiały ciężkie, przeznaczone do przenoszenia obciążeń, a nie do budowy schronień dla ptaków.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o obiektach przyrodniczych na terenach zieleni najpierw określ funkcję (schronienie/gniazdowanie), a dopiero potem dobieraj materiał. Jeśli obiekt ma wisieć lub być montowany na drzewie, zwykle wyklucza to ciężkie materiały nawierzchniowe i konstrukcyjne.
