W pytaniu chodzi o rozpoznanie przetwornika pomiarowego, który montuje się bezpośrednio na obiekcie w miejscu pomiaru, wykorzystując klej. W praktyce tak montuje się czujniki, które muszą "podążać" za odkształceniem lub stanem powierzchni badanego elementu, a jednocześnie nie mogą mieć masywnej obudowy ani mocowania śrubowego.
Najbardziej typowym przykładem takiego rozwiązania jest tensometr oporowy (foliowy). Ma on postać cienkiej płytki/folii, na której znajduje się siatka oporowa (widoczne ścieżki przewodzące). Taki element przykleja się do przygotowanej powierzchni (oczyszczenie, odtłuszczenie, wyrównanie), aby odkształcenia badanego detalu przenosiły się na siatkę tensometru i powodowały zmianę oporu elektrycznego.
Dlaczego pozostałe typowe "wyglądy" przetworników zwykle nie pasują do montażu klejem w miejscu pomiaru?
- Czujniki w obudowie cylindrycznej z gwintem są przeznaczone do wkręcania (np. w korpus) lub montażu w gnieździe – sama geometria i obecność gwintu wskazują na mocowanie mechaniczne, a nie klejone.
- Czujniki z uchwytem, stopką, opaską lub zaciskiem są projektowane do montażu dociskowego lub obejmowego; klejenie nie jest ich podstawową metodą instalacji.
- Przetworniki w hermetycznych obudowach (większe, "klockowate", z konektorem) zwykle montuje się śrubami do konstrukcji lub w dedykowanym gnieździe; klej nie zapewnia tu typowo właściwego pozycjonowania i powtarzalności.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli element wygląda jak bardzo cienka folia/płytka z siatką i nie ma cech mocowania mechanicznego (gwint, kołnierz, otwory pod śruby), to jest dobrym kandydatem na przetwornik montowany klejem. To rozpoznanie jest szczególnie przydatne w montażu i naprawie urządzeń precyzyjnych, gdzie liczy się minimalna ingerencja w obiekt pomiaru i wysoka czułość układu.
