Integralność referencyjna jest jedną z podstawowych reguł spójności w relacyjnych bazach danych. Opisuje wymaganie, aby każda wartość klucza obcego w tabeli podrzędnej odnosiła się do istniejącego wiersza w tabeli nadrzędnej (zwykle przez klucz główny lub inny klucz unikalny). Dzięki temu relacje typu "zamówienie należy do klienta" albo "wpis należy do użytkownika" nie mogą wskazywać obiektu, którego nie ma w bazie.
Odpowiedź "Referencyjną." pasuje do definicji wtedy, gdy w cytacie pojawia się sens: nie wolno wprowadzić wartości odwołującej się do nieistniejącego rekordu albo odwołanie musi wskazywać istniejący identyfikator. W praktyce jest to realizowane przez ograniczenie FOREIGN KEY oraz odpowiednie akcje aktualizacji/usuwania (np. ograniczenie, kaskada, ustawienie wartości pustej), zależnie od przyjętych reguł projektu.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują tego mechanizmu:
- "Encji." w typowej terminologii wiąże się z integralnością encji: każdy rekord musi być jednoznacznie identyfikowalny (np. klucz główny nie może być pusty), a nie z odwoływaniem się do innych tabel.
- "Semantyczną." dotyczy poprawności znaczeniowej/biznesowej danych (np. data zakończenia nie może być wcześniejsza niż data rozpoczęcia). To inny poziom reguł niż odwołania kluczami obcymi.
- "Statyczną." nie jest standardową, podstawową nazwą typu integralności w klasycznym modelu relacyjnym; nie opisuje wprost warunku istnienia rekordu nadrzędnego dla klucza obcego.
Na egzaminie warto kojarzyć słowa-klucze: klucz obcy, odwołanie, istniejący rekord, relacja między tabelami → to najczęściej wskazuje właśnie na integralność referencyjną.
