Analiza paralelometryczna jest etapem przygotowawczym do projektowania protezy szkieletowej. Jej celem jest dobranie takiej osi wprowadzania, aby elementy protezy mogły być wprowadzane i zdejmowane w sposób przewidywalny, a jednocześnie zapewniały odpowiednią retencję.
1) Analizator (metalowy szpic) stosuje się jako pierwszy, ponieważ pozwala wykonać wstępną ocenę równoległości powierzchni zębów filarowych oraz sprawdzić, jak zmiana pochylenia modelu wpływa na przebieg powierzchni prowadzących. Dopiero po tym etapie można świadomie ustalić optymalną oś wprowadzania.
2) Grafit (rysik grafitowy) używa się po ustaleniu osi wprowadzania. Jego zadaniem jest zaznaczenie równika protetycznego na zębach filarowych, co dzieli powierzchnię zęba na strefę retencyjną i nieretencyjną. Bez tego oznaczenia trudno prawidłowo zaplanować przebieg ramion klamer i innych elementów retencyjnych.
3) Talerzyk (płytka pomiarowa) stosuje się na końcu, ponieważ służy do pomiaru głębokości podcięć retencyjnych już w ustalonej osi wprowadzania i na bazie wcześniej wyznaczonych stref. Ten pomiar jest potrzebny do doboru odpowiedniego rodzaju oraz parametrów ramion klamer.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Rozpoczęcie od talerzyka pomija kluczowy etap doboru osi wprowadzania, więc pomiar podcięć może dotyczyć niewłaściwego ustawienia modelu.
- Rozpoczęcie od grafitu powoduje, że oznaczenia równika mogą być wykonane dla osi, która później zostanie zmieniona po analizie analizatorem.
- Przestawienie grafitu i talerzyka zaburza kolejność: najpierw powinno się oznaczyć strefy (grafit), a dopiero potem je precyzyjnie zmierzyć (talerzyk).
W praktyce warto zapamiętać zasadę: najpierw analiza, potem oznaczenie, na końcu pomiar.
