W rezonansie magnetycznym kości długie rozpoznaje się głównie po ich położeniu względem osi kończyny oraz po proporcjach (masywność, średnica trzonu, kształt nasad). W obrębie podudzia występują dwie kości: piszczel i strzałka. Typowo kość piszczelowa jest większa, przenosi większość obciążeń i leży bardziej przyśrodkowo. Jej kontur bywa szerszy, a trzon sprawia wrażenie bardziej masywnego. Z tego powodu, gdy na obrazie widoczna jest wyraźnie dominująca, "grubsza" kość podudzia, właściwą identyfikacją jest kość piszczelowa.
Odpowiedź "kość strzałkowa" jest błędna, ponieważ strzałka jest zwykle smuklejsza i położona bocznie względem piszczeli; na przekrojach jej trzon ma mniejszą średnicę i mniejszą powierzchnię przekroju. Jeżeli oznaczona struktura jest największą kością w obrębie podudzia, nie odpowiada to typowemu obrazowi strzałki.
Odpowiedzi "kość łokciowa" oraz "kość promieniowa" dotyczą przedramienia (kończyny górnej). Najczęstszy błąd polega na tym, że zdający ignoruje kontekst anatomiczny i dobiera kości "z pamięci" zamiast sprawdzić, czy badany odcinek ciała odpowiada podudziu czy przedramieniu. W praktyce (także egzaminacyjnej) warto wykonać krótki test kontrolny: czy w polu widzenia są struktury typowe dla kończyny dolnej (np. układ mięśni goleni) i czy widoczne są dwie kości o relacji: jedna masywna, druga smukła? Takie podejście ogranicza pomyłki wynikające z obrotu obrazu i nieintuicyjnej orientacji przekrojów.
Dla technika elektroradiologa umiejętność szybkiej identyfikacji kości jest istotna przy ocenie, czy protokół i zakres badania odpowiadają zleceniu, a także przy komunikacji w zespole diagnostycznym.
