W pytaniu trzeba rozpoznać obrabiarkę na podstawie danych technicznych podanych w fragmencie dokumentacji techniczno-ruchowej. W praktyce mechanika-monterażysty jest to typowe zadanie: z tabel parametrów lub opisu budowy należy ustalić, z jaką maszyną mamy do czynienia, aby poprawnie ją zamontować, przygotować do uruchomienia i dobrać osprzęt.
Odpowiedź "Wiertarkę słupową" jest właściwa, ponieważ wiertarki słupowe są opisywane parametrami powiązanymi bezpośrednio z operacją wiercenia i ruchem osiowym narzędzia, np. maksymalną średnicą wiercenia, zakresem prędkości wrzeciona, skokiem/posuwem pinoli (quill) oraz rozwiązaniami konstrukcyjnymi typu: kolumna (słup), regulowany stół i głowica z wrzecionem. Taki zestaw informacji pozwala odróżnić je od innych obrabiarek skrawających.
Odpowiedź "Strugarkę poziomą" jest niepoprawna, bo strugarka służy do obróbki płaszczyzn ruchem posuwisto-zwrotnym (zwykle stołu lub suwaka) i jej dane techniczne typowo koncentrują się na długości skoku, wymiarach stołu, prędkościach skrawania dla ruchu zwrotnego oraz parametrach posuwów. Nie są to parametry definiujące wiercenie.
Odpowiedź "Frezarkę poziomą" jest niepoprawna, ponieważ frezarka jest charakteryzowana m.in. typem i mocą wrzeciona frezarskiego, zakresem obrotów dla frezowania, posuwami w osiach stołu oraz wymiarami przestrzeni roboczej typowymi dla operacji frezowania. Sam fakt występowania wrzeciona nie wystarcza — liczy się zgodność całego zestawu parametrów z przeznaczeniem maszyny.
Odpowiedź "Tokarkę uniwersalną" jest niepoprawna: tokarki opisuje się przede wszystkim średnicą toczenia nad łożem, długością toczenia, średnicą przelotu wrzeciona, gwintami i posuwami suportu oraz charakterystyką uchwytu i kłów. To inny profil danych niż dla wiertarki słupowej.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w danych technicznych parametrów "unikalnych" dla danej operacji (wiercenie, toczenie, frezowanie, struganie) i dopiero potem weryfikuj szczegóły konstrukcyjne. Unikniesz wtedy pomyłek wynikających z podobieństwa nazw obrabiarek.
