W kopalni podziemnej konstrukcje stalowe pracują w środowisku o podwyższonej wilgotności i często z obecnością czynników agresywnych. Przy takim narażeniu kluczowym kryterium jest najdłuższa trwałość ochrony oraz jak najmniejsza potrzeba częstych napraw.
Cynkowanie ogniowe polega na zanurzeniu elementu stalowego w ciekłym cynku, co daje relatywnie grubą i odporną mechanicznie powłokę. Cynk działa dwojako: tworzy barierę odcinającą dostęp środowiska do stali oraz zapewnia ochronę elektrochemiczną, ponieważ jest metalem mniej szlachetnym i w razie uszkodzeń powłoki koroduje w pierwszej kolejności. Dlatego w warunkach stałej wilgoci jest to metoda, która zwykle zapewnia najdłuższy czas ochrony.
- Malowanie farbą epoksydową – może dawać dobrą ochronę, ale jest to ochrona głównie barierowa. W środowisku o silnym oddziaływaniu wilgoci i przy uszkodzeniach mechanicznych powłoka wymaga kontroli, napraw i okresowej konserwacji, co w kopalni bywa utrudnione.
- Metalizacja natryskowa – polega na nanoszeniu metalu natryskiem; może być skuteczna, ale trwałość zależy mocno od przygotowania powierzchni, warunków aplikacji i często stosuje się ją w systemach łączonych. Nie zawsze zapewnia dłuższą ochronę niż cynkowanie ogniowe przy podobnym narażeniu.
- Ochrona katodowa – jest bardzo przydatna głównie dla instalacji takich jak rurociągi lub elementy w kontakcie z elektrolitem, gdzie da się zaprojektować układ anod/prądu. Nie jest to typowo podstawowa metoda dla wszystkich konstrukcji stalowych w wyrobisku i nie zawsze stanowi najdłuższą, uniwersalną ochronę dla takich elementów.
W praktyce górniczej, gdy liczy się długotrwała ochrona i ograniczenie prac utrzymaniowych, najczęściej wybiera się rozwiązania o wysokiej odporności w wilgoci, takie jak cynkowanie ogniowe, a malowanie traktuje się jako ochronę uzupełniającą lub tam, gdzie ocynk jest trudny technologicznie.
