Przed nałożeniem nowej powłoki antykorozyjnej kluczowe jest skuteczne usunięcie produktów korozji oraz przygotowanie podłoża tak, aby farba dobrze "związała" ze stalą. Dla elementów mocno skorodowanych najczęściej stosuje się piaskowanie, czyli obróbkę strumieniowo-ścierną. Metoda ta usuwa luźną rdzę, stare powłoki (jeśli występują) i zanieczyszczenia, a jednocześnie nadaje powierzchni odpowiednią mikroszorstkość, co zwiększa przyczepność systemu malarskiego.
Odpowiedź "Szlifowanie" bywa pomocne przy lokalnych poprawkach lub niewielkich ogniskach korozji, ale przy silnej korozji zwykle nie zapewnia równomiernego, wymaganego stopnia czystości na całej powierzchni. Dodatkowo trudno nim dotrzeć do wszystkich nierówności i wżerów, przez co pod powłoką mogą pozostać aktywne ogniska korozji.
"Fluatowanie" jest procesem chemicznym kojarzonym głównie z podłożami mineralnymi (np. w celu modyfikacji/utwardzenia powierzchni). Nie jest to standardowa metoda przygotowania stali silnie skorodowanej pod powłoki ochronne, dlatego nie odpowiada wymaganiu usunięcia grubej rdzy przed malowaniem.
"Ługowanie" (obróbka chemiczna z użyciem zasad) może służyć do usuwania niektórych zanieczyszczeń, lecz nie jest typową, podstawową metodą usuwania mocnej korozji z konstrukcji stalowych w celu uzyskania czystej, odpowiednio ukształtowanej powierzchni pod powłokę. Przy renowacjach konstrukcji stalowych najczęściej wymagałoby to dodatkowych etapów i kontroli, a i tak nie zastępuje skuteczności obróbki strumieniowo-ściernej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "mocno skorodowane" i celem jest nałożenie nowej powłoki antykorozyjnej, najczęściej poszukiwaną odpowiedzią jest metoda, która jednocześnie czyści i przygotowuje profil chropowatości, czyli piaskowanie.
