W pytaniu chodzi o metodę, która pozwala ilościowo określić, jaki jest udział ziaren o danej wielkości w próbce koncentratu (czyli rozkład uziarnienia/granulometrię). Metodą klasyczną, dającą wynik w postaci udziałów masowych poszczególnych frakcji, jest analiza sitowa. W praktyce próbkę suszy się (jeśli wymagane), a następnie przesiewa przez zestaw sit o malejących oczkach. Masa pozostałości na każdym sicie jest ważona i przeliczana na procent całości, co bezpośrednio odpowiada "udziałom ziaren o określonej wielkości".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie spełniają celu pytania?
- "Badanie mikroskopowe." Mikroskopia może pomóc w ocenie kształtu ziaren, stopnia uwolnienia minerałów czy identyfikacji faz, ale typowo nie jest podstawową metodą wyznaczania udziałów frakcji ziarnowych w masie próbki w prostym ujęciu przesiewowym. Sama obserwacja nie daje wprost procentowego udziału frakcji wg oczek sit.
- "Badanie gęstości nasypowej." Gęstość nasypowa opisuje, jak materiał układa się w objętości (stosunek masy do objętości z pustkami). To ważny parametr logistyczny i procesowy, ale nie informuje bezpośrednio o rozkładzie wielkości ziaren.
- "Próbę zagęszczalności koncentratu." Zagęszczalność dotyczy zachowania zawiesiny w procesach sedymentacyjnych (np. praca zagęszczaczy) i podatności na zagęszczanie. Może zależeć od uziarnienia, ale nie jest metodą pomiaru udziałów frakcji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się sformułowania "udziały ziaren", "frakcje", "rozkład uziarnienia" lub "wielkość ziaren", najczęściej szukasz metody granulometrycznej. W podstawowym laboratorium będzie to analiza sitowa (dla zakresu ziaren, które da się przesiewać), a dla bardzo drobnych frakcji – metody sedymentacyjne lub instrumentalne (jeśli są wskazane w odpowiedziach).
