KWALIFIKACJA GIW3 - CZERWIEC 2018

PYTANIE NR 36.
Którą metodę stabilizacji i zabezpieczenia skarp przed osuwiskiem przedstawiono na rysunku?
Ilustracja przedstawia krajobraz rolniczy z widocznymi tarasami na zboczu wzgórza.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tarasowanie zboczy polega na ukształtowaniu skarpy w formie stopni (półek/berm), co zmniejsza jej efektywną wysokość i nachylenie oraz ogranicza możliwość rozwoju osuwiska. Gabiony i faszyna to umocnienia powierzchniowe, a gwoździowanie to zbrojenie gruntu prętami/kotwami.

Pełne wyjaśnienie:

W zabezpieczaniu skarp w górnictwie odkrywkowym kluczowe jest zwiększenie stateczności zbocza i ograniczenie warunków sprzyjających poślizgowi mas ziemnych. Metoda tarasowania zboczy polega na uformowaniu skarpy w układ stopni (tarasów) rozdzielonych poziomymi lub prawie poziomymi półkami (bermami). Taki kształt:

  • zmniejsza efektywną wysokość jednego odcinka skarpy,
  • zmniejsza lokalne nachylenie i obciążenia na potencjalnej powierzchni poślizgu,
  • ułatwia odprowadzenie wód opadowych oraz wykonanie rowów/odwodnienia na półkach,
  • ogranicza erozję powierzchniową i spływ skoncentrowany.

Dlatego odpowiedź "Tarasowanie zboczy." jest właściwa, jeśli na rysunku widoczne są charakterystyczne stopnie/półki skarpy.

Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują:

  • "Montaż gabionów." Gabiony to kosze siatkowe wypełnione kamieniem, stosowane jako mury oporowe lub umocnienia skarp i brzegów. Na schemacie metody gabionowej oczekuje się widoku segmentów "koszy" lub ściany z elementów siatkowych, a nie geometrii tarasów.
  • "Układanie faszyn." Faszyna (wiązki gałęzi/chrustu) służy głównie do doraźnych umocnień przeciwerozyjnych i stabilizacji powierzchniowej, szczególnie w warunkach wilgotnych lub przy ciekach. Nie tworzy typowych stopni skarpy; jest raczej okładziną/warstwą zabezpieczającą.
  • "Gwoździowanie skarp." Gwoździowanie to technika zbrojenia gruntu prętami (gwoździami) i często narzutem/siatką oraz betonem natryskowym. Jej cechą rozpoznawczą są elementy kotwiące w skarpie, a nie stopniowanie w postaci tarasów.

W praktyce tarasowanie bywa łączone z innymi rozwiązaniami (odwodnienie, umocnienia powierzchniowe, lokalne konstrukcje oporowe), ale sama metoda jest rozpoznawalna po stopniowaniu skarpy.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Tarasowanie skarp to ukształtowanie zbocza w stopnie z półkami (bermami) pomiędzy nimi. Zmniejsza to efektywną wysokość i nachylenie poszczególnych odcinków skarpy, co zwykle poprawia stateczność i ułatwia odwodnienie oraz kontrolę erozji.
Najczęściej widać skarpę "schodkową": kilka odcinków nachylonych oddzielonych poziomymi lub prawie poziomymi półkami. Półki wyglądają jak przerwy w spadku skarpy i mogą sugerować miejsce na rów odwadniający lub drogę technologiczno-kontrolną.
Tarasy dzielą wysoką skarpę na krótsze odcinki, co ogranicza siły sprzyjające poślizgowi i zmniejsza koncentrację obciążeń. Dodatkowo półki mogą przechwytywać spływ wody i ułatwiać jej odprowadzenie, a woda jest jednym z częstych czynników pogarszających stateczność.
Gabiony to kosze z siatki stalowej wypełnione kamieniem. Stosuje się je jako mury oporowe i umocnienia, gdy potrzebna jest konstrukcja odporna na parcie gruntu i działanie wody. To rozwiązanie bardziej "konstrukcyjne" niż zmiana geometrii skarpy, jak w tarasowaniu.
Faszyna to wiązki gałęzi/chrustu używane do umocnień przeciwerozyjnych i stabilizacji powierzchniowej, zwłaszcza w warunkach wilgotnych. Pomaga ograniczyć rozmywanie i spływ powierzchniowy, ale zwykle nie zastępuje metod poprawiających stateczność całej skarpy przy dużym zagrożeniu osuwiskiem.
Gwoździowanie polega na zbrojeniu gruntu prętami/kotwami (tzw. gwoździami) wprowadzanymi w skarpę, często z okładziną powierzchniową. Tarasowanie zmienia geometrię zbocza (stopnie/bermy). Gwoździowanie wzmacnia masyw, a tarasowanie redukuje warunki sprzyjające poślizgowi przez kształt.
Typowe błędy to mylenie metod powierzchniowych (gabiony, faszyna) z metodami kształtowania geometrii (tarasowanie) oraz wybór techniki "znanej z nazwy" bez szukania cech rozpoznawczych na rysunku. Pomaga porównanie: czy widać stopnie, konstrukcję koszy, czy elementy kotwiące.
Bardzo często, bo woda może istotnie obniżać stateczność. Półki tarasów są wygodnym miejscem na rowy, dreny i prowadzenie spływu do kontrolowanych odpływów. W praktyce utrzymanie sprawnego odwodnienia bywa równie ważne jak samo ukształtowanie skarpy.
Liczą się m.in. rodzaj gruntu/skarpy, warstwy słabe, poziom i dopływ wód, wysokość i nachylenie skarpy, drgania od robót strzałowych, a także wymagania eksploatacyjne (miejsca na drogi i półki). Metoda musi pasować do mechanizmu możliwego osuwiska i warunków w wyrobisku.
Warto ćwiczyć rozpoznawanie metod po cechach: tarasowanie (stopnie/półki), gabiony (kosze z kamieniem), faszyna (wiązki gałęzi jako okładzina), gwoździowanie (pręty/kotwy w skarpie). Pomaga też kojarzenie zastosowania: geometria vs konstrukcja oporowa vs umocnienie powierzchniowe vs zbrojenie gruntu.
info

Statystycznie 49% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Eksperci podkreślają: "Tarasowanie zboczy polega na ukształtowaniu skarpy w formie stopni (półek/berm), co zmniejsza jej efektywną wysokość i nachylenie oraz ogranicza możliwość rozwoju osuwiska."

Źródła:

  • PN-EN 1997-1:2008 Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne — Część 1: Zasady ogólne
  • PN-EN 1997-2:2009 Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne — Część 2: Rozpoznanie i badanie podłoża gruntowego

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z geotechniki górniczej (stateczność skarp, metody zabezpieczeń)
  • Eurokod 7 – ogólne zasady projektowania geotechnicznego (dla zrozumienia pojęć stateczności i wzmocnień)
  • Instrukcje i procedury zakładowe dotyczące utrzymania skarp w wyrobisku (jeśli dostępne w szkole/zakładzie)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego