Normy Euro określają maksymalne dopuszczalne emisje wybranych związków w przeliczeniu na przebieg (g/km). Aby uznać, że pojazd spełnia daną normę, wszystkie rozpatrywane składniki (tu: CO, HC, NOx) muszą mieć wartości nie większe niż odpowiednie limity tej normy.
Dla normy Euro III (benzyna) przyjmujemy limity: CO ≤ 2,3 g/km, HC ≤ 0,2 g/km, NOx ≤ 0,15 g/km. Z podanych wyników: CO = 0,55 g/km (mieści się w 2,3), HC = 0,14 g/km (mieści się w 0,2), NOx = 0,01 g/km (mieści się w 0,15). Oznacza to, że pojazd spełnia Euro III.
Sprawdźmy, czy spełnia wyższą normę Euro IV (benzyna): CO ≤ 1,0 g/km, HC ≤ 0,1 g/km, NOx ≤ 0,08 g/km. CO = 0,55 oraz NOx = 0,01 mieszczą się w limitach Euro IV, ale HC = 0,14 g/km przekracza limit 0,1 g/km. Wystarczy przekroczenie jednego parametru, aby norma nie była spełniona, dlatego Euro IV odpada.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Euro II i Euro I są normami wcześniejszymi (mniej restrykcyjnymi). Skoro pojazd spełnia Euro III, to tym bardziej spełnia starsze normy, ale pytanie dotyczy tego, którą normę spełnia na podstawie porównania z progami – właściwą klasyfikacją jest Euro III.
- Euro IV jest bardziej restrykcyjna. Typowy błąd polega na założeniu, że "prawie wszystko jest niskie, więc to Euro IV". Trzeba jednak porównać każdy składnik osobno; tu HC przesądza o wyniku.
W praktyce diagnostycznej podwyższone HC często kieruje uwagę na jakość spalania (układ zapłonowy, mieszanka, nieszczelności) oraz skuteczność dopalania w katalizatorze. Na egzaminie zawsze stosuj zasadę: sprawdź wszystkie limity, a normę wybierz jako najwyższą, dla której wszystkie warunki są spełnione.
