Rozdzielenie ziaren hydrofobowych od hydrofilowych wykonuje się przez wzbogacanie flotacyjne, ponieważ flotacja jest procesem, w którym o zachowaniu cząstek decydują właściwości powierzchniowe (zwilżalność) i ich oddziaływanie z pęcherzykami gazu w zawiesinie.
W uproszczeniu: ziarna hydrofobowe "nie lubią" wody, więc łatwiej przyczepiają się do pęcherzyków powietrza i mogą być wynoszone do warstwy piany, natomiast ziarna hydrofilowe są dobrze zwilżane przez wodę, pozostają w zawiesinie i nie przechodzą tak łatwo do piany. W praktyce selektywność uzyskuje się także dzięki odpowiednim odczynnikom, ale kluczową cechą rozdziału jest właśnie hydrofobowość/hydrofilowość.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wzbogacanie grawitacyjne opiera się na różnicach gęstości i zachowaniu ziaren w polu grawitacyjnym lub w strumieniu medium (np. osadzanie, przepływ). Nie jest to rozdział według zwilżalności.
- Wzbogacanie elektryczne wykorzystuje różnice w przewodnictwie elektrycznym lub zachowaniu w polu elektrycznym (np. separacja elektrostatyczna). Sam podział na hydrofobowe/hydrofilowe nie przesądza o przewodnictwie.
- Wzbogacanie magnetyczne bazuje na podatności magnetycznej minerałów (ferromagnetyczne/paramagnetyczne/diamagnetyczne). Hydrofobowość nie jest tu kryterium rozdziału.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa związane z powierzchnią i zwilżaniem (hydrofobowe, hydrofilowe, zwilżalność, piana), najczęściej chodzi o flotację. Jeśli jest mowa o gęstości – o metodach grawitacyjnych, o "magnesie" – o separacji magnetycznej, a o przewodnictwie/ładunku – o metodach elektrycznych.
