Kontrast walorowy (kontrast jasności) to różnica między tym, jak jasne lub ciemne są elementy kadru. Nie dotyczy on samego odcienia barwy, tylko miejsca danego koloru na skali walorowej – od bieli (najjaśniejszy walor) do czerni (najciemniejszy walor).
Dlatego największy kontrast walorowy daje para biały i czarny: to skrajne wartości jasności, a więc największa możliwa różnica (maksymalna separacja światła i cienia). Taki kontrast jest często wykorzystywany w fotografii czarno-białej, w portrecie dramatycznym czy w ujęciach o wyrazistym światłocieniu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- biały i szary – szary ma walor pośredni, więc różnica jasności względem bieli jest mniejsza niż w zestawieniu z czernią.
- niebieski i żółty – to para o dużym kontraście barwnym (odcień), ale ich walor może być zbliżony w zależności od nasycenia i jasności. Po konwersji do czerni i bieli mogą dać podobne tony szarości.
- niebieski i czerwony – również różnią się głównie odcieniem, natomiast walorowo mogą być zbliżone; w fotografii czarno-białej często "zlewają się" w podobny odcień szarości, jeśli nie kontroluje się ich jasności (np. filtrami lub obróbką).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się słowo "walor", myśl o jasności, a nie o barwie. Największy kontrast walorowy zawsze będzie między najjaśniejszym i najciemniejszym elementem.
