KWALIFIKACJA HGT10 - STYCZEŃ 2022

PYTANIE NR 16.
Którą rasę kur powinien hodować rolnik, jeżeli chce uzyskać rocznie wysoką nieśność, tj. około 280 jaj o białej skorupie?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
White Leghorn to rasa o kierunku nieśnym, powszechnie kojarzona z wysoką produkcją jaj w skali roku. Dodatkowo znosi jaja o białej skorupie, co spełnia oba warunki z pytania (wysoka nieśność i kolor skorupy). Pozostałe rasy nie są typowo nastawione na tak wysoką nieśność.

Pełne wyjaśnienie:

W pytaniu kluczowe są dwa jednoczesne warunki: wysoka nieśność (około 280 jaj rocznie) oraz biała skorupa jaj. Odpowiedź White Leghorn pasuje do obu kryteriów, ponieważ jest to rasa zaliczana do typu nieśnego (selekcjonowana przede wszystkim na wydajność jaj), a przy tym kojarzona z jajami o białej skorupie. W praktyce wyniki produkcyjne zależą od linii hodowlanej oraz warunków żywienia i utrzymania, jednak na poziomie egzaminacyjnym rozpoznanie rasy typowo nieśnej jest rozstrzygające.

Odpowiedź "Plymouth Rock" jest myląca, bo to rasa częściej opisywana jako ogólnoużytkowa/mięsna, a więc nie jest klasycznym wyborem do uzyskania bardzo wysokiej nieśności typowej dla ras nieśnych. Takie rasy zwykle dają mniej jaj niż wyspecjalizowane nioski, nawet jeśli w dobrych warunkach mogą nieść regularnie.

Odpowiedzi "Żółtonóżka kuropatwiana" oraz "Zielononóżka kuropatwiana" odnoszą się do ras/typów rodzimych i bardziej ekstensywnych. Są one cenione m.in. za przystosowanie do warunków przyzagrodowych i cechy jakościowe, ale nie są typowym wyborem, gdy celem jest bardzo wysoka liczba jaj w roku oraz określona (biała) barwa skorupy. Uczniowie często wybierają te rasy, bo kojarzą je z gospodarstwem wiejskim, jednak pytanie dotyczy stricte maksymalizacji nieśności i koloru skorupy.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się liczba rzędu ~280 jaj/rok, zwykle chodzi o rasę/typ wybitnie nieśny. Jeśli dodatkowo doprecyzowano kolor skorupy, trzeba dopasować nie tylko wydajność, ale i cechę fenotypową.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Nieśność to liczba jaj zniesionych przez jedną kurę w określonym czasie (najczęściej w skali roku). W praktyce zależy od rasy lub linii, wieku, żywienia, oświetlenia i warunków utrzymania. Na egzaminach zwykle porównuje się typ użytkowy: nieśny vs mięsny vs ogólnoużytkowy.
White Leghorn to rasa typu nieśnego, przez lata selekcjonowana głównie pod kątem wydajności jaj. Dlatego w zadaniach testowych często jest wzorcowym przykładem kury "na jaja", a nie "na mięso". Konkretne wyniki zależą od linii i warunków chowu, ale kierunek użytkowania pozostaje kluczowy.
Kolor skorupy jaj jest cechą zależną przede wszystkim od genetyki (rasy/krzyżówki), a w mniejszym stopniu od innych czynników. Biała skorupa jest typowa dla wielu ras o jasnym upierzeniu, ale na egzaminie najważniejsze jest skojarzenie konkretnej rasy z deklarowanym kolorem skorupy.
Rasy typowo nieśne są dobierane pod produkcję jaj (wysoka nieśność, lżejsza budowa). Rasy mięsne są dobierane pod szybki przyrost i umięśnienie. Rasy ogólnoużytkowe są kompromisem. W pytaniach egzaminacyjnych warto szukać słów-kluczy: "wysoka nieśność" → rasa nieśna.
Plymouth Rock bywa opisywana jako rasa bardziej ogólnoużytkowa/mięsna niż wyspecjalizowana typowo nieśna. To oznacza, że celem hodowlanym nie jest maksymalizacja liczby jaj, lecz zrównoważenie cech (np. masa ciała i produkcja). W testach taka odpowiedź zwykle jest dystraktorem wobec rasy stricte nieśnej.
Mogą nieść regularnie, szczególnie w odpowiednich warunkach, ale zwykle nie są przedstawiane jako rekordowo nieśne rasy przemysłowe. W zadaniach egzaminacyjnych rasy rodzime częściej kojarzy się z chowem ekstensywnym, odpornością i cechami jakościowymi niż z wynikiem rzędu ~280 jaj/rok.
Najpierw ustal cel: stała dostępność jaj, sprzedaż, czy raczej pokaz edukacyjny ras lokalnych. Jeśli priorytetem jest duża ilość jaj, wybiera się typ nieśny. Jeśli ważniejszy jest aspekt "tradycji" i różnorodności, można włączyć rasy rodzime, ale trzeba liczyć się z inną wydajnością.
Najczęstsze pomyłki to: wybór rasy "wiejsko brzmiącej" zamiast nieśnej, pominięcie warunku o kolorze skorupy oraz mylenie ras ogólnoużytkowych z typowo nieśnymi. Warto czytać pytanie dwukrotnie i wypisać w głowie dwa kryteria: liczba jaj + barwa skorupy.
Rasy ogólnoużytkowe są sensowne, gdy gospodarstwo chce mieć zarówno jaja, jak i przydatność mięsno-gospodarczą (np. dla małej skali, samowystarczalności). Gdy zadanie mówi o "wysokiej nieśności" i podaje wysoką liczbę jaj, zwykle oczekuje wyboru rasy stricte nieśnej.
Produkcję jaj silnie kształtują żywienie, dostęp do wody, oświetlenie, temperatura, zdrowotność i stres. Nawet rasa o wysokim potencjale nieśnym nie osiągnie dobrych wyników bez właściwych warunków. Jednak w pytaniach testowych przyjmuje się typowe cechy rasy jako podstawę wyboru odpowiedzi.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 69% zdających egzamin. średnie

Eksperci podkreślają: "White Leghorn to rasa o kierunku nieśnym, powszechnie kojarzona z wysoką produkcją jaj w skali roku."

Źródła:

  • Encyclopaedia Britannica – "Leghorn chicken" (opis rasy i użytkowości), https://www.britannica.com/animal/Leghorn, dostęp: 2026-03-01
  • Wikipedia (EN) – "Leghorn chicken" (informacje o rasie, użytkowaniu i typowym kolorze jaj), https://en.wikipedia.org/wiki/Leghorn_chicken, dostęp: 2026-03-01
  • The Livestock Conservancy – "Leghorn" (profil rasy; charakterystyka użytkowa), https://livestockconservancy.org/heritage-breeds/heritage-breeds-list/leghorn-chicken/, dostęp: 2026-03-01

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z chowu drobiu (rasy kur i ich użytkowość)
  • Katalogi i opisy ras w literaturze zootechnicznej
  • Materiały ODR dotyczące chowu kur niosek w gospodarstwie

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego