"Wydajność miodowa" to praktyczne kryterium używane w pszczelarstwie do oceny wartości pożytku: opisuje potencjał nektarowania rośliny (a więc to, jak duży zbiór miodu może umożliwić dany gatunek). W praktyce zależy ona od wielu czynników (pogoda, gleba, dostępność wody, nasłonecznienie, odmiana, zwartość łanu), ale w nauczaniu pszczelarstwa funkcjonują zestawienia, które porównują gatunki pod względem typowej miododajności.
Odpowiedź "Przegorzan pospolity." jest uzasadniona tym, że przegorzan jest powszechnie zaliczany do roślin o bardzo wysokiej wartości pożytkowej dla pszczół, zwłaszcza jako pożytek nektarowy. W efekcie w klasycznych porównaniach roślin pożytkowych bywa wskazywany jako gatunek o wyższej wydajności miodowej niż wiele popularnych roślin zielnych.
Pozostałe propozycje mogą być pożytkami dla pszczół, ale zwykle nie są klasyfikowane jako "najwyższe" w takim zestawieniu:
- "Wyka kosmata." – może dostarczać pożytku (nektar/pyłek), jednak jej potencjał miodowy jest zazwyczaj oceniany niżej niż u roślin uznawanych za wyjątkowo miododajne.
- "Ślaz kędzierzawy." – jest rośliną użytkową i może być oblatywana, ale nie stanowi typowego przykładu gatunku o najwyższej wydajności miodowej w porównaniach egzaminacyjnych.
- "Rezeda wonna." – jest znana jako roślina pachnąca i miododajna, jednak w pytaniu chodzi o najwyższy poziom wydajności; w typowych zestawieniach najwyżej klasyfikuje się inne gatunki, m.in. przegorzan.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach są rośliny o różnej "renomie pożytkowej", zwykle poprawna będzie ta, którą w materiałach pszczelarskich opisuje się jako bardzo miododajną i często polecaną do wzmacniania bazy pożytkowej pasieki.
