W bukietach suchych najważniejsza jest stabilność kształtu i barwy po odparowaniu wody. Dobrze sprawdzają się gatunki o sztywnych łodygach, suchych (niezbyt mięsistych) tkankach oraz elementach, które po zasuszeniu zachowują formę: owocnie, łuszczyny, koszyczki lub kolczaste kwiatostany.
Odpowiedź "Dicentra (Lamprocapnos) spectabilis" jest właściwa, ponieważ ta roślina ma bardzo delikatną, soczystą budowę pędów i kwiatów. Po zasuszeniu takie tkanki zwykle tracą objętość, deformują się, mogą brązowieć i kruszyć się, przez co materiał jest nietrwały i mało dekoracyjny w kompozycji suchej.
Pozostałe propozycje to typowe rośliny wykorzystywane w suchych dekoracjach:
- "Physalis alkekengi" daje charakterystyczne, cienkie, "lampionowe" okrywy owocu, które po wysuszeniu zachowują kształt i są atrakcyjne kolorystycznie.
- "Echinops sphaerocephalus" tworzy twarde, kuliste kwiatostany; po wysuszeniu pozostają sztywne i dobrze pracują jako element konstrukcyjny bukietu.
- "Lunaria annua" jest ceniona za płaskie, prześwitujące przegrody łuszczyn (efekt "srebrzystych monet"), które są wręcz klasycznym materiałem do suchych bukietów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz gatunki znane z owocostanów/łuszczyn albo sztywnych kwiatostanów, a obok roślinę o miękkich, wiotkich, "świeżych" kwiatach, to najczęściej ta ostatnia będzie najmniej przydatna do kompozycji suchych.
