Odrosty korzeniowe to pędy wyrastające z korzeni (zwykle z pąków przybyszowych). W praktyce ogrodniczej oznacza to, że roślina potrafi "odnawiać się" i rozrastać na boki, tworząc kolejne egzemplarze połączone początkowo wspólnym systemem korzeniowym. Taka cecha ułatwia rozmnażanie wegetatywne: odrost można odciąć (z fragmentem korzenia) i posadzić jako nową roślinę.
Odpowiedź "Sumak octowiec (Rhus typhina)" jest właściwa, ponieważ jest to gatunek znany z intensywnego tworzenia odrostów korzeniowych i kępowego rozrastania się. W efekcie rozmnażanie z odrostów jest dla niego metodą naturalną i często wykorzystywaną w praktyce.
- "Jałowiec chiński (Juniperus chinensis)" nie jest typowo kojarzony z rozmnażaniem przez odrosty korzeniowe; w praktyce częściej stosuje się metody oparte o pędy (np. sadzonkowanie) lub rozmnażanie w szkółkach według technologii właściwej dla iglaków.
- "Pięciornik krzewiasty (Potentilla fruticosa)" bywa rozmnażany wegetatywnie, ale standardowo łączy się go raczej z metodami typu sadzonki lub podział/odkłady niż z typowymi odrostami korzeniowymi jako wyróżniającą cechą gatunku.
- "Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens)" jest klasycznym przykładem rośliny, którą w uprawie częściej rozmnaża się przez sadzonki pędowe; nie jest to gatunek "odrostowy" w sensie typowej, masowej produkcji z odrostów korzeniowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie gatunku (lub w praktyce terenowej) widzisz tworzenie licznych "młodych roślin" pojawiających się w pewnej odległości od pnia, to często są to właśnie odrosty korzeniowe. Gatunki o tej cesze wymagają też przemyślanego doboru miejsca sadzenia, bo mogą być trudniejsze do ograniczenia w kompozycjach o ścisłych granicach.
