W składzie tekstu "łamanie" oznacza automatyczne przenoszenie fragmentu akapitu do następnego wiersza, gdy kończy się miejsce w bieżącej linii. Standardowa spacja jest miejscem, w którym program może wykonać łamanie wiersza.
Spacja twarda (nazywana też spacją nierozdzielającą) działa inaczej: traktuje dwa sąsiadujące człony jak nierozerwalny zestaw. Oznacza to, że program nie powinien złamać wiersza dokładnie w miejscu tej spacji. Z praktycznego punktu widzenia pozwala to utrzymać razem elementy, które nie powinny "rozjechać się" typograficznie.
Typowe zastosowania w DTP i edycji tekstu:
- skrót + nazwisko (np. "dr Nowak"),
- inicjał + nazwisko (np. "A. Kowalski"),
- liczba + jednostka (np. "10 kg", "5 mm"),
- daty i zapisy typu "nr 5".
Pozostałe nazwy spacji odnoszą się głównie do szerokości lub specyficznych odmian odstępu, a nie do blokowania łamania wiersza. "Chuda" i "włoskowa" kojarzą się z węższym odstępem używanym w typografii, ale sama wąskość nie jest równoznaczna z zakazem łamania. "Firetowa" również opisuje rodzaj odstępu typograficznego, jednak bez kluczowej cechy nierozdzielania. W tym zestawie jedyną odpowiedzią, która jednoznacznie wskazuje na brak możliwości złamania wiersza w danym miejscu, jest spacja twarda.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "nie pozwala łamać tekstu", szukaj pojęcia odpowiadającego własności nierozdzielania, a nie nazw związanych z "cienkością" lub wyglądem odstępu.
