W komutacji kanałów (circuit switching) przed rozpoczęciem rozmowy lub sesji zestawia się połączenie, czyli rezerwuje ciągły tor transmisyjny między dwoma punktami końcowymi. Kluczową cechą jest to, że droga pomiędzy urządzeniami końcowymi jest zestawiana na cały czas trwania połączenia – zasoby są przypisane "na wyłączność" aż do rozłączenia.
Dlatego odpowiedź mówiąca o zestawieniu drogi na cały czas połączenia jest poprawna: opisuje mechanizm rezerwacji i utrzymania połączenia, typowy np. dla klasycznej telefonii w modelu zestawianym.
Pozostałe propozycje nie są cechami charakterystycznymi komutacji kanałów:
- Stwierdzenie, że "użytkownik może korzystać jednocześnie z wielu usług" kojarzy się z sieciami wielousługowymi i mechanizmami współdzielenia zasobów (częściej w podejściu pakietowym), a nie z pojedynczym, dedykowanym kanałem zestawianym na czas połączenia.
- Opis "małych porcji zwanych komórkami o stałej długości" jest typowy dla transmisji komórkowej (np. koncepcji ATM), czyli innego podejścia niż komutacja kanałów.
- Teza, że "zestawiony kanał jest w pełni wykorzystany" jest myląca: w komutacji kanałów kanał jest zarezerwowany, ale nie musi być stale w 100% wypełniony danymi (np. przerwy w mowie). To raczej wskazuje na częsty problem nieefektywności komutacji kanałów przy zmiennym ruchu.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót myślowy: kanały = zestawienie i rezerwacja, a pakiety/komórki = współdzielenie łącza i porcjowanie danych. To ułatwia szybkie rozróżnianie opisów technologii.
