Przeszycia równoległe (często nazywane też stębnowaniem równoległym) to wykonywanie dwóch lub więcej linii ściegu w stałej, powtarzalnej odległości od siebie albo od krawędzi elementu. W praktyce krawieckiej taki efekt jest potrzebny zarówno w szyciu dekoracyjnym, jak i konstrukcyjnym, np. do wzmocnienia szwu, ustabilizowania podkroju czy estetycznego wykończenia kieszeni, kołnierza lub paska.
Do wykonywania przeszyć równoległych przeznaczona jest stopka, która pomaga utrzymać stały tor prowadzenia. Najczęściej rozpoznaje się ją po tym, że ma dodatkowy prowadnik (metalowy "płotek", ogranicznik, liniał lub element prowadzący), dzięki któremu krawędź tkaniny albo poprzednia linia ściegu "opiera się" o prowadnicę. W rezultacie operator nie musi stale kontrolować odległości "na oko", a ryzyko falowania odległości między liniami ściegu jest mniejsze.
Dlaczego pozostałe typowe stopki (inne niż do przeszyć równoległych) nie są właściwe? Ponieważ ich konstrukcja jest zoptymalizowana pod inną operację technologiczną: jedne mają wąski profil ułatwiający wszywanie zamków, inne mają kanał lub ślimak do podwijania, a jeszcze inne są przystosowane do obszywania krawędzi lub wykonywania dziurek. Takie stopki mogą umożliwić wykonanie ściegu, ale nie zapewniają powtarzalnej, kontrolowanej odległości potrzebnej przy przeszyciach równoległych.
- Wskazówka egzaminacyjna: szukaj stopki, która "prowadzi" materiał lub poprzedni ścieg – dodatkowy element prowadzący to klucz.
- Wskazówka praktyczna: nawet z właściwą stopką warto wykonać próbę na skrawku i dobrać szerokość prowadzenia/położenie igły, aby uzyskać wymaganą odległość.
