Napady złości u dwuletnich dzieci są często związane z niedojrzałą samoregulacją, silną potrzebą autonomii oraz ograniczonymi możliwościami językowego wyrażania frustracji. W takiej sytuacji kluczowe jest, aby dorosły pomagał dziecku "pożyczyć" spokój (współregulacja) i jednocześnie dbał o bezpieczeństwo.
Odpowiedź "Odegranie napadu złości celem zademonstrowania dziecku jak postępuje" jest niewskazana, ponieważ dziecko w szczycie pobudzenia zwykle nie jest gotowe na analizę zachowania. Taka "demonstracja" może zostać odebrana jako wyśmianie, prowokacja albo rywalizacja, co zwiększa napięcie i wydłuża epizod. Z perspektywy opiekuńczej to także słabe modelowanie: dziecko widzi dorosłego, który eskaluje emocje zamiast je regulować.
Pozostałe propozycje mogą być adekwatne, ale pod pewnymi warunkami. "Mocne przytulanie, jeśli dziecko stwarza sytuację zagrażającą sobie lub otoczeniu" można rozumieć jako bezpieczne, spokojne przytrzymanie/objęcie w celu ochrony przed urazem (np. uderzaniem głową, rzucaniem przedmiotami). Warunkiem jest brak agresji ze strony dorosłego, minimalna konieczna siła, stały nadzór i komunikat uspokajający. "Ignorowanie napadów złości, o ile dziecko nie stwarza zagrożenia sobie lub otoczeniu" bywa elementem strategii wygaszania zachowań wzmacnianych uwagą: dorosły nie "dokłada paliwa" nadmierną reakcją, a po uspokojeniu wraca do kontaktu i nazywania emocji. W praktyce ważne jest, by nie ignorować dziecka jako osoby, tylko ograniczyć uwagę kierowaną na zachowanie, jednocześnie pozostając w pobliżu.
"Tablica gwiazdek w celu zapobiegania kolejnym epizodom" może pomagać w kształtowaniu konkretnych, prostych zachowań (np. "odkładam zabawki", "mówię: proszę"), ale nie jest szybkim lekarstwem na sam napad złości. U dwulatka działa ograniczenie: zbyt abstrakcyjny system nagród może nie łączyć się wprost z regulacją emocji. Mimo to jako narzędzie profilaktyczne (rutyny, przewidywalność, wzmacnianie pożądanych zachowań) bywa użyteczne.
W pracy opiekunki dziecięcej najczęściej sprawdzają się: przewidywalne granice, redukcja bodźców, zapewnienie bezpieczeństwa, krótka komunikacja, nazywanie emocji po uspokojeniu oraz konsekwencja między opiekunami i rodzicami.
