Połączenie płyt znajdujące się pomiędzy ścianą a sufitem jest typowym narożem wewnętrznym. W takim miejscu liczy się nie tylko wypełnienie szczeliny masą szpachlową, ale też nadanie narożu równej geometrii: masa ma być rozprowadzona równo na obu płaszczyznach, a linia naroża powinna wyjść prosta.
Dlatego poprawnym narzędziem jest szpachelka kątowa. Jej kształt dopasowany do kąta naroża pozwala prowadzić narzędzie jednocześnie po ścianie i suficie, co ułatwia:
- utrzymanie stałej grubości warstwy,
- uzyskanie ostrej, równej krawędzi w narożu,
- ograniczenie późniejszego szlifowania i poprawek.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe w tym konkretnym zastosowaniu:
- Szpachelka płaska dobrze sprawdza się na dużych, płaskich powierzchniach (np. przy rozprowadzaniu gładzi), ale w narożu łatwo nią "ściąć" krawędź, zostawić nadmiar masy albo nierówną linię.
- Szpachelka odgięta bywa używana do trudniej dostępnych miejsc lub specyficznych prac, jednak nie zastępuje narzędzia formującego dwie płaszczyzny naroża jednocześnie.
- Szpachelka prostokątna (o klasycznym, prostym kształcie) również służy przede wszystkim do powierzchni płaskich; w narożu wymaga prowadzenia "na raty" raz po jednej, raz po drugiej stronie, co zwiększa ryzyko falowania i nierówności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się połączenie ściana–sufit lub naroże, najpierw zidentyfikuj geometrię (naroże wewnętrzne), a dopiero potem dobieraj narzędzie. To zwykle prowadzi do wyboru narzędzi kątowych zamiast typowo płaskich.
