KWALIFIKACJA ELM2 - STYCZEŃ 2020

Niezawodność topologii sieci rozumie się zwykle jako odporność na awarie elementów (łączy i węzłów) oraz zdolność do utrzymania łączności mimo uszkodzeń. W praktyce im większa redundancja (nadmiarowe połączenia), tym większa szansa, że sieć nadal będzie działać po awarii.

Odpowiedź "Siatki." jest poprawna, ponieważ w topologii siatki (mesh) między węzłami występuje wiele połączeń. Dzięki temu, gdy jedno łącze przestanie działać, często istnieje alternatywna droga przesłania danych. To właśnie obecność wielu możliwych ścieżek podnosi niezawodność i dostępność połączeń.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepsze pod względem niezawodności?

• "Gwiazdy." – typowa gwiazda ma element centralny (np. switch). Awaria tego elementu jest punktem pojedynczej awarii i może odciąć wszystkie stacje od komunikacji. Uszkodzenie pojedynczego kabla wpływa tylko na jedną stację, ale awaria centrum jest krytyczna.
• "Drzewa." – topologia drzewiasta jest hierarchiczna. Uszkodzenie węzła/łącza wyżej w hierarchii może odciąć cały podłączony segment. W praktyce oznacza to większą wrażliwość na awarie elementów "szkieletu" lub poziomów dystrybucyjnych.
• "Pierścienia." – w klasycznym pierścieniu przerwanie jednego łącza może rozciąć pierścień i uniemożliwić komunikację (zależnie od realizacji). Istnieją rozwiązania zwiększające odporność (np. podwójny pierścień), ale w ogólnym porównaniu topologia siatki daje największą redundancję.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie brzmi "najwyższy poziom niezawodności", szukaj topologii z największą liczbą niezależnych ścieżek między punktami, nawet jeśli jest ona droższa i trudniejsza w wykonaniu.