Erozja wodna nasila się wtedy, gdy krople deszczu rozbijają strukturę gleby (tzw. rozbryzg), a następnie woda spływa po powierzchni, unosząc cząstki i tworząc zmywy. Najskuteczniejszą "tarczą" jest stała, zwarta okrywa roślinna, która:
- osłabia energię opadu – liście i źdźbła przechwytują krople, dzięki czemu mniej niszczą agregaty glebowe,
- wiąże glebę korzeniami – gęsty system korzeniowy stabilizuje wierzchnią warstwę i utrudnia odrywanie cząstek,
- zwiększa infiltrację i poprawia porowatość, przez co mniej wody spływa po powierzchni.
Dlatego odpowiedź "Mieszanka traw." jest najlepsza: trawy zwykle tworzą darń i ciągłą okrywę, co daje bardzo wysoką ochronę przeciwerozyjną.
Dlaczego pozostałe propozycje są słabsze? "Ziemniaki wczesne." to uprawa rzędowa: międzyrzędzia i redliny przez część sezonu pozostają odsłonięte, a spływ może koncentrować się w bruzdach. "Pszenica ozima." może ograniczać erozję lepiej niż rośliny okopowe, ale nie zawsze zapewnia tak zwartą, całoroczną ochronę jak darń traw (szczególnie w okresach, gdy okrywa jest rzadsza lub po zabiegach agrotechnicznych). "Koniczyna biała." jest rośliną okrywową, lecz w praktyce pojedynczy gatunek nie zawsze daje tak jednorodną i odporną darń jak dobrze dobrana mieszanka traw; mieszanka zwykle lepiej wypełnia luki i szybciej stabilizuje powierzchnię. W zadaniach melioracyjnych mieszanki traw są też typowo stosowane do umacniania skarp i pasów przyrowowych.
