Wada określona jako raki (honeycombing) to lokalne pustki, kawerny i ubytki w betonie, zwykle widoczne po rozdeskowaniu jako nieregularne jamki lub "dziury" w strefie przypowierzchniowej. Najczęstsze przyczyny to zbyt słabe lub nierównomierne zagęszczenie mieszanki (np. niewłaściwe wibrowanie), zbyt sztywna mieszanka w danych warunkach, układanie warstwami bez prawidłowego połączenia, a także nieszczelności szalunku powodujące ucieczkę zaczynu.
Odpowiedź "Rdza" jest nieprawidłowa, ponieważ rdza to produkt korozji stali zbrojeniowej. Może pojawiać się jako przebarwienia lub odspojenia otuliny, ale sama w sobie nie opisuje typowych ubytków betonu; ponadto wymaga zwykle odsłoniętego lub skorodowanego zbrojenia i innego obrazu wady.
Odpowiedź "Rysy skurczowe" również nie pasuje: rysy skurczowe są liniowymi pęknięciami (często siatką drobnych spękań) powstającymi wskutek skurczu betonu w trakcie wiązania i wysychania. Ich cechą rozpoznawczą jest forma pęknięcia, a nie ubytek materiału.
Odpowiedź "Wykwity wapienne" opisuje jasne, kredowe naloty na powierzchni betonu, wynikające z migracji i krystalizacji związków (zwykle soli) na powierzchni. Wykwity zmieniają wygląd (kolor/strukturę nalotu), ale nie tworzą charakterystycznych jam i kawern jak raki.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "co widać na rysunku?" skup się na geometrii defektu: czy to ubytek (raki), linia pęknięcia (rysy), czy nalot bez ubytku (wykwity), ewentualnie ślady korozji powiązane ze stalą (rdza).
