W astygmatyzmie oko ma dwie różne moce refrakcyjne w dwóch głównych przekrojach (często mówi się potocznie "w dwóch osiach"). Dlatego opis wady wymaga oceny znaku i wielkości refrakcji osobno dla każdego z tych przekrojów.
Wartości ujemne oznaczają składową krótkowzroczną. Jeżeli w obu głównych przekrojach refrakcja jest ujemna, to w obu kierunkach obraz ogniskuje się "przed siatkówką" (w sensie klasyfikacji wad), czyli krótkowzroczność dotyczy obu południków. Taki przypadek nazywa się astygmatyzmem krótkowzrocznym złożonym.
- "Astygmatyzm nadwzroczny złożony" jest błędny, bo wymagałby dodatniej refrakcji w obu przekrojach (składowa nadwzroczna w obu południkach).
- "Astygmatyzm krótkowzroczny zwykły" jest błędny, ponieważ "zwykły" oznacza, że tylko jeden przekrój jest krótkowzroczny (ujemny), a drugi ma refrakcję emmetropijną (około 0). Warunek zadania mówi o ujemnej refrakcji w obu osiach.
- "Astygmatyzm nadwzroczny zwykły" jest błędny, bo łączy "nadwzroczny" (dodatni w jednym przekroju) z "zwykły" (drugi przekrój około 0), co nie pasuje do sytuacji, gdy oba przekroje są ujemne.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź znak w każdym z dwóch przekrojów. Jeśli oba mają ten sam znak (oba "-" lub oba "+"), najczęściej będzie to odmiana złożona. Jeśli jeden przekrój jest bliski 0, częściej będzie to odmiana zwykła.
