Wysadziny mrozowe powstają, gdy w gruncie (zwykle drobnoziarnistym, o zdolności podciągania kapilarnego) znajduje się woda, a temperatura spada poniżej 0°C. Zamarzanie i migracja wody mogą powodować tworzenie soczewek lodowych oraz zwiększenie objętości w strefie przemarzania. Skutkiem są nierówności, spękania i deformacje nawierzchni, szczególnie widoczne po zimie.
Warstwa mrozoochronna w konstrukcji nawierzchni ma za zadanie ograniczyć oddziaływanie mrozu na podłoże i zmniejszyć ryzyko wysadzin. Osiąga się to m.in. przez zastosowanie materiałów o korzystnych właściwościach (np. niewysadzinowych, o odpowiednim uziarnieniu) oraz przez ukształtowanie układu warstw tak, aby warunki wodno-mrozowe były bezpieczne dla konstrukcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Ścieralna" to warstwa górna, mająca zapewnić właściwości kontaktu koło–nawierzchnia (odporność na ścieranie, szorstkość, równość) i przenosić oddziaływania ruchu. Nie jest projektowana jako główna bariera przeciw wysadzinom.
- "Wiążąca" leży pod warstwą ścieralną i odpowiada za współpracę warstw asfaltowych, przenoszenie naprężeń i trwałość pakietu warstw bitumicznych. Jej rola nie dotyczy bezpośrednio ochrony przed przemarzaniem gruntu.
- "Podbudowa" to kluczowa warstwa nośna, rozkładająca obciążenia na podłoże. Choć jej parametry i odwodnienie mają znaczenie dla trwałości, w ujęciu funkcjonalnym ochrona przed wysadzinami jest przypisana warstwie mrozoochronnej.
W praktyce robót drogowych (również przy obsłudze i doborze technologii maszyn w BUD.13) ważne jest rozumienie, że problem mrozu wynika z kombinacji: grunt + woda + temperatura. Dlatego poza samą warstwą mrozoochronną znaczenie mają również prawidłowe odwodnienie i przygotowanie podłoża.
