W technologii tynków zwykłych poszczególne warstwy mają różne zadania. Pierwsza warstwa (często określana jako obrzutka) ma przede wszystkim poprawić przyczepność kolejnych warstw do podłoża i "związać" podłoże z tynkiem. Zwykle nie jest ona etapem, na którym uzyskuje się końcową równość i fakturę.
Druga warstwa (narzut) buduje grubość tynku i stanowi warstwę wierzchnią w tynku zwykłym kat. II, dlatego to właśnie na niej wykonuje się operację zacierania w celu wyrównania powierzchni i uzyskania jednolitej struktury. Paca styropianowa jest typowym narzędziem do zacierania/wykańczania, ponieważ pozwala "zamknąć" powierzchnię i ograniczyć rysy po obróbce, dając równą fakturę.
Odpowiedź "Pierwszą." jest niepoprawna, bo obrzutka nie jest warstwą przeznaczoną do końcowego wykańczania pacą styropianową. Odpowiedź "Trzecią." oraz "Czwartą." sugerują dodatkowe warstwy, które nie są charakterystyczne dla standardowego ujęcia kat. II w tym pytaniu; w praktyce dodatkowe wykończenia (np. gładzie) dotyczą innych rozwiązań technologicznych i nie wynikają bezpośrednio z samego wskazania "kat. II".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, która warstwa jest w danym tynku warstwą wierzchnią (wykończeniową), a dopiero potem dobierz narzędzie. Paca styropianowa niemal zawsze kojarzy się z etapem wykańczania, a nie z warstwą sczepną.
