"Pęcherzykowatość" jest wadą materiałową szkła optycznego polegającą na obecności pęcherzyków (lub podobnych nieciągłości) w objętości materiału. Tego typu defekty najczęściej wykrywa się metodami obserwacyjnymi: odpowiednie oświetlenie próbki/elementu oraz układ optyczny (np. z lupą/mikroskopem lub układem projekcyjnym) pozwalają zobaczyć punkty rozpraszające światło w szkle.
Odpowiedź "Smużystość" odnosi się do niejednorodności typu smugi/strie (kierunkowe niejednorodności materiału). Choć również bywa oceniana optycznie, wymaga rozpoznania innego zjawiska obrazu i często innego sposobu ustawienia obserwacji; w tym pytaniu właściwe jest wskazanie kontroli pęcherzyków.
Odpowiedzi "Załamanie" i "Dyspersję" należy odrzucić, ponieważ są to parametry optyczne materiału (związane m.in. ze współczynnikiem załamania i jego zmianą z długością fali). Do ich pomiaru stosuje się metody metrologiczne (np. refraktometryczne lub spektrometryczne), a nie typowy układ do wizualnej detekcji wad objętościowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach mieszają się "wady szkła" (pęcherzyki, smugi) oraz "parametry materiału" (załamanie, dyspersja), najpierw ustal, czy układ na rysunku służy do oględzin (kontrola jakości) czy do pomiaru metrologicznego. To zwykle wystarcza do poprawnej klasyfikacji.
