Pęcherzykowatość oznacza obecność pęcherzyków (zamkniętych pustek gazowych) w objętości szkła optycznego. W praktyce kontroli jakości takie wady wykrywa się i ocenia przede wszystkim metodami obserwacyjnymi: w świetle przechodzącym lub w specjalnie zestawionym oświetleniu, które powoduje, że pęcherzyki stają się widoczne jako punktowe nieciągłości (kontrastujące z tłem).
Odpowiedź "Smużystość" jest niepoprawna w tym ujęciu, ponieważ smugi (striae) to zwykle pasmowe niejednorodności materiału i zmiany współczynnika załamania w szkle. Do ich oceny stosuje się inne warunki obserwacji/układy (często nastawione na ujawnienie pasmowych zmian), a nie typowe ustawienia eksponujące punktowe inkluzje.
Odpowiedź "Załamanie" jest zbyt ogólna: załamanie światła to zjawisko fizyczne, a mierzalną wielkością jest najczęściej współczynnik załamania. Jego pomiar wykonuje się wyspecjalizowanymi przyrządami i procedurami (np. refraktometrycznie), a nie stanowiskiem służącym do ujawniania defektów objętościowych.
Odpowiedź "Dyspersję" również należy odrzucić: dyspersja opisuje zależność własności optycznych (np. współczynnika załamania) od długości fali. Wymaga pomiarów w co najmniej dwóch barwach/zakresach widma i obróbki wyników, a więc innego typu metodyki niż prosta ocena wad materiału.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach mieszają się "wady materiału" (pęcherzyki, smugi) oraz "własności optyczne" (załamanie, dyspersja), najpierw rozstrzygnij, czy pokazany układ służy do oględzin (wtedy częściej chodzi o wady) czy do pomiaru wielkości fizycznej (wtedy chodzi o współczynniki i wartości liczbowe).
