W regułach Incoterms 2010 kluczowe jest odróżnienie: (1) kto ponosi koszty poszczególnych etapów, (2) kto organizuje przewóz, (3) kiedy przechodzi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru. Opis w pytaniu wskazuje na regułę morską, w której sprzedający ma obowiązek dostarczyć towar do portu załadunku i umieścić go na statku, a następnie ryzyko przechodzi na kupującego na etapie załadunku.
Odpowiedź "FOB" jest właściwa, ponieważ w tej regule (w ujęciu 2010) sprzedający realizuje dostawę poprzez dostarczenie towaru na statek w porcie załadunku oraz dopełnia formalności eksportowych. Jednocześnie kupujący odpowiada za zorganizowanie głównego przewozu morskiego (zawarcie umowy przewozu) i przekazuje sprzedającemu informacje potrzebne do wysyłki, takie jak dane statku i ustalenia dotyczące załadunku. Z punktu widzenia ryzyka charakterystyczne jest to, że nie obejmuje ono całej podróży morskiej po stronie sprzedającego, tylko przechodzi na kupującego na etapie załadunku.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu:
- "CIF" zakłada, że to sprzedający organizuje główny przewóz i zapewnia ubezpieczenie na rzecz kupującego. To stoi w sprzeczności z warunkiem w pytaniu, gdzie obowiązek zawarcia umowy przewozu wskazano po stronie kupującego.
- "DDP" oznacza dostawę z bardzo szerokimi obowiązkami sprzedającego, włącznie z dostarczeniem do miejsca przeznaczenia i zazwyczaj z formalnościami importowymi. Opis w pytaniu ogranicza obowiązki sprzedającego do portu załadunku i załadunku na statek, więc to inny model dostawy.
- "EXW" to reguła minimalnych obowiązków sprzedającego (udostępnienie towaru w swoim zakładzie). Nie odpowiada ona sytuacji, w której sprzedający ma dostarczyć towar na statek i wykonać odprawę eksportową.
Wskazówka egzaminacyjna: aby szybko rozpoznać właściwą regułę, najpierw ustal, kto organizuje przewóz główny, a dopiero potem sprawdź, gdzie jest punkt dostawy i przejścia ryzyka (zakład sprzedającego, terminal, statek, miejsce przeznaczenia).
