Siewnik punktowy pneumatyczny (precyzyjny) ma za zadanie podać pojedyncze nasiono w równych odstępach. Kluczową cechą odróżniającą go od rozwiązań mechanicznych jest wykorzystanie przepływu powietrza (najczęściej podciśnienia, czasem nadciśnienia) do pobrania i utrzymania pojedynczego ziarna.
Na schemacie działania takiego siewnika powinny wystąpić charakterystyczne elementy:
- źródło podciśnienia/nadciśnienia (wentylator, turbina, dmuchawa) oraz kanał/komora powietrzna,
- aparat wysiewający z elementem dozującym (często tarcza z otworami lub bęben) współpracujący z komorą powietrzną,
- mechanizm pojedynkowania (np. zgarniacz/odrzutnik nadmiaru), dzięki któremu pozostaje jedno ziarno na otworze,
- miejsce zrzutu ziarna po zaniku działania powietrza oraz przewód nasienny prowadzący do redlicy.
Ilustracje błędne w tego typu zadaniu zwykle przedstawiają inne zasady dozowania:
- układ mechaniczny (rolki, kołeczki, palce, gniazda) bez źródła powietrza,
- wysiew grawitacyjny – nasiona spadają, ale brak elementów wytwarzających podciśnienie/nadciśnienie i brak komory powietrznej,
- schematy ogólne siewników rzędowych, gdzie dawkę reguluje się mechanicznie, a nie przez selekcję pojedynczego ziarna.
Przy rozpoznawaniu schematu na egzaminie warto stosować prostą kontrolę: jeśli na rysunku nie ma elementu wytwarzającego przepływ powietrza oraz aparatu współpracującego z komorą powietrzną, to nie jest to schemat działania siewnika punktowego pneumatycznego. Jeżeli te elementy są pokazane wraz z drogą ziarna do redlicy, schemat odpowiada siewnikowi pneumatycznemu.
