W IPv4 liczba hostów, które można przypisać urządzeniom w jednej podsieci, zależy od liczby bitów przeznaczonych na część hosta. Jeśli część hosta ma n bitów, to w podsieci istnieje łącznie 2^n adresów.
W typowej podsieci IPv4 dwa adresy są zarezerwowane:
- adres sieci (wszystkie bity hosta = 0) – identyfikuje podsieć,
- adres rozgłoszeniowy (wszystkie bity hosta = 1) – służy do broadcastu w podsieci.
Dlatego liczba hostów użytecznych wynosi zwykle 2^n − 2.
W pytaniu wymagane jest 62 hosty, więc szukamy najmniejszego n, dla którego:
2^n − 2 ≥ 62
Sprawdzamy:
- n = 5 → 2^5 − 2 = 32 − 2 = 30 (za mało),
- n = 6 → 2^6 − 2 = 64 − 2 = 62 (dokładnie tyle, ile potrzeba).
Zatem część hosta musi mieć 6 bitów, a część sieciowa 32 − 6 = 26 bitów, czyli prefiks /26. Maska /26 w zapisie dziesiętnym to 255.255.255.192 (w ostatnim oktecie 192 = 128 + 64, co odpowiada dwóm jedynkom w najbardziej znaczących bitach oktetu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 255.255.255.240 (/28) daje 16 adresów w podsieci, czyli 14 hostów użytecznych – za mało.
- 255.255.255.224 (/27) daje 32 adresy w podsieci, czyli 30 hostów użytecznych – za mało.
- 255.255.255.252 (/30) daje 4 adresy w podsieci, czyli 2 hosty użyteczne – stosowane zwykle dla łączy punkt–punkt, nie dla 62 hostów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się liczba hostów bliska potęgi dwójki (np. 62 blisko 64), niemal zawsze chodzi o dobór n tak, by 2^n było minimalnie większe, a potem pamiętać o odjęciu 2 adresów specjalnych.
