W tyczeniu metodą domiarów prostokątnych na szkicu pojawiają się różne rodzaje długości: miary bieżące wzdłuż linii pomiarowej, same domiary prostopadłe oraz długości boków wytyczanego obiektu (tzw. czołówki). Miara kontrolna to taka długość, którą wykorzystuje się do sprawdzenia poprawności wytyczenia – najczęściej są to długości boków (i czasem przekątnych) wielokąta tworzącego obiekt.
W praktyce geodezyjnej stosuje się czytelną konwencję zapisu:
- wartości obliczone (teoretyczne/projektowe, wyliczone np. ze współrzędnych) zapisuje się bez nawiasów,
- wartości zmierzone (uzyskane z pomiaru kontrolnego w terenie po tyczeniu) zapisuje się w nawiasach.
Dzięki temu można szybko porównać: "ile powinno być" z "ile wyszło w terenie". Jeśli różnica jest mała i mieści się w przyjętej tolerancji, tyczenie uznaje się za wykonane prawidłowo.
Odpowiedź "4" jest poprawna, ponieważ wskazuje liczbę zapisaną bez nawiasu przy boku (czołówce) obiektu, czyli wartość obliczoną – obliczoną miarę kontrolną. Odpowiedzi "1" i "2" odnoszą się do miar bieżących wzdłuż linii pomiarowej, które służą do odkładania domiarów, a nie są miarami kontrolnymi boku. Odpowiedź "3" wskazuje wartość w nawiasie, czyli wynik pomiaru (wartość zmierzoną), a pytanie dotyczy miary obliczonej.
