Fleksografia jest techniką druku wypukłego, w której obraz drukujący znajduje się na wypukłych elementach formy. Kluczową cechą form fleksograficznych jest ich elastyczność: w praktyce są to najczęściej płyty fotopolimerowe (lub gumowe), które można owijać i precyzyjnie przykleić do cylindra formowego albo zamocować na tulei (sleeve). Dzięki temu forma współpracuje z aniloksem i farbami o niskiej lepkości oraz pozwala drukować na zróżnicowanych podłożach, m.in. w produkcji opakowań.
Dlatego odpowiedź "Forma A" jest właściwa, jeżeli na ilustracji pokazano elastyczną płytę z reliefem (wypukłym obrazem) przeznaczoną do montażu w zespole drukującym fleksograficznym.
Pozostałe propozycje są błędne, gdy przedstawiają formy typowe dla innych technik:
- Forma sztywna/metalowa o charakterze płaskim kojarzy się z offsetem, gdzie obraz jest na płycie płaskiej i nie pracuje przez docisk elastycznej formy wypukłej.
- Forma wklęsła (z zagłębionymi elementami obrazu) dotyczy wklęsłodruku, gdzie farba wypełnia zagłębienia, a nie wystające elementy.
- Sito jest charakterystyczne dla sitodruku, gdzie farba przechodzi przez oczka siatki w miejscach otwartych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: fleksografia = elastyczna forma wypukła (fotopolimer). Jeśli na rysunku widzisz cienką, podatną na zginanie płytę przeznaczoną do naklejenia na cylinder, to jest to typowy wybór do maszyny fleksograficznej.
