W analizie metali ciężkich w próbkach wody kluczowe są: selektywność na pierwiastek, odpowiednia czułość (niska granica oznaczalności) oraz możliwość wykonania oznaczenia ilościowego po kalibracji. Spektrometria absorpcyjna atomowa (AAS) spełnia te warunki, ponieważ mierzy absorpcję promieniowania przez wolne atomy danego pierwiastka. Dzięki temu metoda jest ukierunkowana na oznaczanie metali i jest powszechnie stosowana w laboratoriach do rutynowych oznaczeń.
Odpowiedź "Spektroskopia UV-Vis" jest zwykle kojarzona z analizą wielu próbek wodnych, ale typowo dotyczy związków molekularnych absorbujących w UV lub VIS (barwniki, kompleksy, niektóre aniony po derywatyzacji). Sam metal jako pierwiastek w roztworze wodnym nie daje tak jednoznacznego, selektywnego sygnału bez odpowiedniej chemii analitycznej.
Odpowiedź "Spektroskopia FTIR" służy do identyfikacji grup funkcyjnych i wiązań w związkach organicznych oraz nieorganicznych o charakterze cząsteczkowym. Metale ciężkie jako jony w wodzie nie są typowym obiektem oznaczeń FTIR, więc metoda nie jest tu najbardziej adekwatna.
Odpowiedź "Spektrometria mas" może być bardzo czuła i w praktyce bywa używana do pierwiastków (np. w połączeniu z odpowiednim źródłem jonów), jednak samo sformułowanie jest zbyt ogólne: techniki MS różnią się wymaganiami aparaturowymi, przygotowaniem próbki i zakresem rutynowości. W kontekście egzaminu, przy pytaniu o metale ciężkie w wodzie, najbardziej klasycznym i jednoznacznym wyborem pozostaje AAS.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy metali i nie podaje szczegółowych warunków, zwykle szukaj metod atomowych (AAS lub pokrewne), a metody UV-Vis/FTIR traktuj jako pierwszego wyboru raczej dla związków niż dla samych pierwiastków.
